30.8.13

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 3]


Η "δημοκρατική στιγμή" &
η ανάδυση της μεταδημοκρατίας  

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου
  
 Οι μετασχηματισμοί που παρουσιάστηκαν προηγουμένως [κεφάλαιο 1 & κεφάλαιο 2] και οι οποίοι συναρθρώνουν την μεταδημοκρατία φαντάζουν εξαιρετικά επίκαιροι αν τους προσαρμόσουμε στην ελληνική πραγματικότητα. Διαβάζοντας κανείς τη Μεταδημοκρατία του Κράουτς αισθάνεται ότι μιλά για την Ελλάδα του σήμερα, παρόλο που το βιβλίο είναι γραμμένο το 2003 και αντλεί έμπνευση από τα τεκταινόμενα κυρίως στην Αγγλία. Στα επόμενα δυο κεφάλαια θα επιχειρήσουμε μια μελέτη των μεταδημοκρατικών συμπτωμάτων της Ελλάδας, επικεντρώνοντας στη περίοδο από το 2009 μέχρι σήμερα, την περίοδο δηλαδή που η οικονομική [και όχι μονο] κρίση έπληξε με ιδιαίτερη σφοδρότητα τη χώρα μας. Στο παρόν κεφάλαιο ακολουθεί μια σύντομη παρουσίαση της ελληνικής μεταδημοκρατίας, όπως αυτή ξεκινά, ακολουθώντας τις παγκόσμιες εξελίξεις τη δεκαετία του 1980, μια παρουσίαση που θα στηριχθεί σε κάποιον βαθμό στην εισαγωγή της Μεταδημοκρατίας, την οποία επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής (Κράουτς,2006:5-47)
  Ξεκινώντας την περιπλάνηση μας στην ελληνική μεταδημοκρατία είναι απαραίτητη μια διευκρίνηση. Ο ιδεότυπος που έχει στο μυαλό του ο Κράουτς σχετικά με την ακμάζουσα περίοδο της δημοκρατίας [μέχρι τη δεκαετία του 1960] δεν ταιριάζει στο ελληνικό παράδειγμα. Η Ελλάδα αποτελεί μια ειδική περίπτωση. Μεταξύ εμφυλίου και χούντας κυριαρχεί ένα πολίτευμα που απέχει αρκετά από αυτό που θα ονομάζαμε "δημοκρατικό", στη συνέχεια έχουμε τη δικτατορία και επομένως υπάρχει μια καθυστέρηση συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη, ιδίως τη Δυτική. Η περίοδος ακμής της δημοκρατίας στη σύγχρονη Ελλάδα εντοπίζεται στην πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ (1981-1985) με τον Ανδρέα Παπανδρέου να γίνεται για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Με συνθήματα όπως "Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία", "Δεν υπάρχουν θεσμοί, μόνο λαός", "το κοινωνικό κράτος δεν χαρίζεται, με αγώνες κερδίζεται" και τα πολύ γνωστά "Αλλαγή" και η "Ελλάδα ανήκει στου Έλληνες", ο "Ανδρέας" κατάφερε να συγκεντρώσει το 48,1%. Τότε είναι που παρατηρείται μαζική κινητοποίηση, συμμετοχή και ενδιαφέρον του λαού για το δημόσιο πεδίο, προώθηση του κράτους πρόνοιας, ανάπτυξη συνδικάτων, μαζικών κομμάτων [με το ΠΑΣΟΚ να αποτελεί το πρώτο μαζικό κόμμα που δεν είναι κομμουνιστικό και τη ΝΔ να ακολουθεί το ίδιο παράδειγμα], μια φιλολαϊκή πολιτική με αυξήσεις μισθών και μια γενικότερη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των κατώτερων και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Τότε είναι που η δημοκρατία "θριαμβεύει" και πάλι στην Ελλάδα. Για πόσο όμως;
Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Propaganda

                         
                 Eξαμερικανισμός Πολιτικής                 

  ...του Βασίλη Θυμιανίδη

 Η αμερικανική επιρροή δεν έχει αλλάξει ριζικά μόνο τον τρόπο ζωής των Ευρωπαίων. Έχει διεισδύσει ακόμα και στις επικοινωνιακές πολιτικές πρακτικές γεγονός που δεν αφήνει αδιάφορη καμία πολιτική δύναμη. Η τάση των κομμάτων να υιοθετούν αμερικανικές επικοινωνιακές στρατηγικές στις προεκλογικές εκστρατείες και αναμετρήσεις είναι εμφανής πλέον σε κάθε ευρωπαική χώρα.
   Το ερώτημα που τίθεται ωστόσο έγγειται στη συσχέτιση ανάμεσα στις κοινωνικές αλλαγές και τις επικοινωνιακές πρακτικές. Ενθαρρύνουν και ευνοούν την ένταξη του αμερικανικού επικοινωνιακού πλαισίου και την προσαρμογή του στο πλαίσιο των ευρωπαικών χωρών οι κοινωνικές αλλαγές  ;    Και αν όντως αυτό ισχύει, είναι μεταβολές που προέρχονται από εσωτερικές πολιτικές ή μήπως είναι υποκινούμενες  ; 
Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Χωρίς τίτλο




...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Πάει και αυτό το καλοκαίρι. Πέρασε ο χρόνος. Πάντα έτσι μόνος, αμέριμνος, πότε αργά και πότε γρήγορα. Χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Σα τη θάλασσα που κυλά και ξανακυλά χωρίς τίποτα να την εμποδίζει μέχρι να φτάσει σε μια ακτή και μετά πάλι πίσω. Μα ο χρόνος τελειώνει. Όλο νομίζουμε πως κάτι θα μας χαρίσει σαν την ομορφιά της θάλασσας αλλά ποτέ δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει όσο προχωρά. Αν μπορούσαμε να τον σταματήσουμε τότε τίποτα όμορφο δεν θα τέλειωνε…

Πάντα πίστευα ότι πρωτοχρονιά θα έπρεπε να είναι η πρώτη Σεπτεμβρίου. Πόσες φορές μηδενιστήκαμε μέσα στο καλοκαίρι και ξεκινήσαμε από την αρχή με το τέλος του; Φυσικά, αφού όσο ανάγκη έχουμε τη νέα αρχή, άλλο τόσο έχουμε και το μηδέν. Είναι σημαντικό λέει να έχεις ανθρώπους που όταν φεύγεις αξίζουν έναν αποχαιρετισμό και ακόμα περισσότερο μια επιστροφή. Να το τέλος και η αρχή αντίστοιχα.
Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

Σκέψεις για την ευθύνη του λαού


...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου 


                                               Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: 
Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. 
Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.


  Από τότε που ξέσπασε το ζήτημα της "κρίσης" κάνει συχνά την εμφάνιση του στα χείλη πολλών το ερώτημα "ποιος φταίει" / "ποιος έχει την ευθύνη". Η απάντηση για μένα είναι κάτι παραπάνω από απλή. Φταίμε εμείς. Εγώ, εσύ, όλοι! Αν θέλετε για να νιώσετε καλύτερα, ας το διατυπώσω λίγο διαφορετικά. Φταίμε και εμείς, ίσως μάλιστα πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε. Είναι η ώρα να αναλάβουμε επιτέλους την ευθύνη μας. Ο καθένας ξεχωριστά. Μόνο τότε, όταν συνειδητοποιήσουμε πως για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, για τα δεινά που περνά ο καθένας μας, είμαστε υπεύθυνοι εμείς οι ίδιοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά, θα μπορέσουμε να "αδράξουμε τη μέρα". 

  "Λες ανοησίες! Τι ευθύνη αναλογεί σε εμάς, στον απλό λαό"; Σε ακούω να ρωτάς εκνευρισμένος. Επιμένω! Η ευθύνη που αναλογεί στο λαό είναι τεράστια. Η θέση μου αυτή δε σχετίζεται σε καμία περίπτωση με το γνωστό και αηδιαστικό "μαζί τα φάγαμε", εκφρασμένο από τον εξίσου αηδιαστικό πολιτικό Θεόδωρο Πάγκαλο [εγγονό του γνωστού και συνονόματου δικτάτορα το 1925-26] και οικειοποιημένο από ένα αμαρτωλό πολιτικό σύστημα που επιθυμεί διακαώς να καταστήσει συνένοχο τον λαό. Όχι δεν μιλώ για τέτοιου είδους ευθύνη. Θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.
Διαβάστε περισσότερα »
στις 1 σχόλιο:

Η απώλεια




...γράφει η Ελευθερία Ντρίζη

Μισώ τη θνητή μου φύση Και ότι συνεπάγεται αυτής
τον πόνο, τη θλίψη, τη ματαιότητα 
Εκείνος απαλλάχθηκε από όλα Και τώρα αδέσμευτος από τη φυλακή του σώματος του
Χωρίς το μίασμα που καταναγκαστικά αποκτάς με το πέρασμα του χρόνου 
ταξιδεύει 
Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

επιμελώς άτιτλο



...γράφει η Ελευθερία Ντρίζη

ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΕΑΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣ ΣΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΚΛΑΨΩ ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΓΙΣΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΝΕΣΩ. ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΑΤΑΡΑΧΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΕΥΘΥΤΕΝΗΣ ΘΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΣΑΝ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΕΤΟΙΜΗ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΕΘΡΟ, ΘΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΦΙΛΙ ΘΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΜΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ ΕΣΕΝΑ! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΤΙ ΦΕΥΓΕΙΣ. ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΟΤΙ ΑΞΙΩΘΗΚΑ ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΜΑΤΑΙΟ-ΧΑΡΤΙΝΟ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΕ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ! ΑΦΟΥ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΕΡΝΑΝ ΚΑΙ ΣΚΟΡΠΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ
Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

11.7.13

To ξέρω, ανθρωπάκο, ότι συνηθίζεις να βγάζεις αμέσως τρελό όποιον σου λέει αλήθειες που δε σου αρέσουν. θεωρείς τον εαυτό σου «φυσιολογικό»! Μάντρωσες τους τρελούς και μείνατε οι φυσιολογικοί να κουμαντάρετε τον κόσμο. Τότε, λοιπόν, ποιος φταίει για όλα τα στραβά και τα ανάποδα;

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 2 / Περί Μεταδημοκρατίας]


Περί Μεταδημοκρατίας


...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου                                                                    


[εισαγωγικά & το προηγούμενο μέρος εδώ ]
 Μεταδημοκρατία... τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο αυτόν και ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του; Σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσω να απαντήσω στις γραμμές που ακολουθούν, στηρίζοντας τα λεγόμενα μου στο ομώνυμο βιβλίο του Κόλιν Κράουτς, με αναφορές στο έργο του Ζακ Ρανσιέρ και άλλων θεωρητικών. Σε γενικές γραμμές, με τον όρο "μεταδημοκρατία" δηλώνουμε μια βαθιά ρωγμή που έχει υποστεί η δημοκρατία τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια. Μια ρωγμή που δεν σημαίνει ότι βαδίζουμε προς κάτι τελείως αντι-δημοκρατικό. Υπάρχει μεν μια κρίση του δημοκρατικού μοντέλου που μας κατευθύνει σε κάτι που δεν είναι τόσο δημοκρατικό, όσο το ξέραμε και όσο δημοκρατικό μπορούσε να είναι, κάτι όμως που δεν είναι και τελείως αντι-δημοκρατικό. Γι αυτό χρησιμοποιούμε έναν όρο που ενέχει την έννοια της δημοκρατίας και ταυτόχρονα δηλώνει μια απόσταση από αυτήν. Άλλωστε το ίδιο το πρόθημα "μετά" δηλώνει μια μετάλλαξη που μειώνει τη σημασία της έννοιας που ακολουθεί, στην προκειμένη περίπτωση της δημοκρατίας (Κράουτς/ 2006:77)
Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

10.7.13

Η ψυχανάλυση του ρατσισμού


...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Αν για έναν λόγο είναι τόσο επικίνδυνος ο ρατσισμός, τούτος είναι ακριβώς επειδή μας αφορά όλους. Ναι όλους. Δεν αφορά μονάχα κάποιους αμόρφωτους, μαύρους, ξένους, μετανάστες -νόμιμους και μη-, ομοφυλόφιλους, αριστερούς ή οτιδήποτε άλλο. Μας αφορά όλους. Θα επιχειρήσουμε παρακάτω μια ψυχανάλυση αυτού του φαινομένου. Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον ρατσιστή; Τι "άνθρωπος" είναι αυτός που μισεί συνανθρώπους του; Γιατί μας αφορά όλους;

Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

ΑλλάΖΩ



...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

«Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς» είπε ο Αλμπέρ Καμύ και εγώ σκόνταψα πάνω του σε μια στιγμή εντελώς ανεξήγητη για τα συνηθισμένα καταθλιπτικά και μίζερα δεδομένα μου. Δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη, το ερωτηματικό που αραχνιάζει μέσα μου ή αυτή η εντελώς περίεργη πληρότητα που με κάνει να νιώθω τύψεις το τελευταίο καιρό. Ομολογώ πως δεν ξέρω σε ποιο μέρος του αποφθέγματος κόλλησα περισσότερο, στο ότι θα ήθελα να ξέρω τα πάντα ή στο πόσο δυνατή είναι η κραυγή της καρδιάς; Προφανώς το πρώτο συμπεριλαμβάνει το δεύτερο. Είναι άραγε τόσο ισχυρή ώστε να αλλάξει έναν ολόκληρο εσωτερικό κόσμο; Να κρύψει στα έγκατα της ολόκληρο το παρελθόν και να ξυπνήσει αυτό τον άλλο εαυτό που κάποτε μας κρατούσε αλυσοδεμένους;
Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

"Τα φωτεινά μάτια του κινδύνου"


...γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

    Καθώς λοιπόν διάβαζα‘’μετά κόπων και βασάνων’’  για την περιβόητη εξεταστική του Ιουνίου είχα την τύχη μέσα στο ξεσκαρτάρισμα που έκανα, προκειμένου να βγάλω την ύλη έγκαιρα, να πέσει το μάτι μου σε μια σελίδα και συγκεκριμένα σε μια φράση που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο θα κάνει τακτικές εφόδους στη ζωή και την καθημερινότητά μου.
     ‘’Οι άνθρωποι, που δεν τολμούν να ξανοιχτούν στις ανοιχτές θάλασσες, τιμωρούνται κατά το ότι δεν αντικρίζουν ποτέ τα φωτεινά μάτια του κινδύνου και στην καλύτερη περίπτωση, γνωρίζουν μόνο τη μισή ζωή.’’ Λιούις Μάμφορντ
Διαβάστε περισσότερα »
στις 1 σχόλιο:

ο Freud για την ομοφυλοφιλία



    

    Στη λαϊκή αντίληψη για τη σεξουαλικότητα ανταποκρίνεται με τον ωραιότερο τρόπο ο ποιητικός μύθος για τον χωρισμό του ανθρώπου σε δύο μισά - άντρας και γυναίκα -, που στον έρωτα πασχίζουν να γίνουν πάλι ένα. Γι αυτό ακούει κανείς με μεγάλη κατάληψη ότι υπάρχουν άντρες, για τους οποίους όχι η γυναίκα αλλά ο άντρας, και γυναίκες, για τις οποίες όχι ο άντρας, αλλά η γυναίκα αποτελούν το σεξουαλικό αντικείμενο. Τέτοια άτομα αποκαλούνται εναντιόφυλοι ή, καλύτερα, ομοφυλόφιλοι, και το σχετικό γεγονός ομοφυλοφιλία. Ο αριθμός αυτών των ανθρώπων είναι πολύ μεγάλος, αν και ο ακριβής υπολογισμός του είναι δύσκολος.

Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

fashion

Άκρως καλοκαιρινό!
...γράφει η Μαριλένα Γκικοπούλου 


 Το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά, η εξεταστική τελείωσε και τώρα... ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε διακοπές; Εμένα το μαγιό. Γιατί διακοπές= θάλασσα! Αν είσαι λοιπόν της τελευταίας στιγμής και αναποφάσιστη, σε λίγες μέρες φεύγεις και δεν έχεις βάλει ακόμα στη βαλίτσα το μαγιό σου, ρίξε μια ματιά εδώ! 


Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

22.6.13

Μα επειδή το μέλλον σού ανήκει, αναμφίβολα σου ανήκει, ρίξε μια ματιά στον εαυτό σου. Κοίτα τον όπως είναι πραγματικά. Άκου αυτό που κανένας από τους ηγέτες και τους αντιπροσώπους σου δεν τολμά να σου πει: Είσαι «άνθρωπος μικρός, κοινός». Συλλογίσου τη διπλή έννοια που έχουν τούτες οι λέξεις, «μικρός» και «κοινός»...

στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

για την ΕΡΤ

 Από το κλείσιμο της ΕΡΤ στην πολιτική αστάθεια
σκέψεις&προβληματισμοί

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Τρίτη 11 Ιουνίου. Βράδυ. Από σχόλια φίλων στα social media και από διάφορα άρθρα συνειδητοποιώ πως κάτι τρέχει με την ΕΡΤ. Η δήλωση του πρώην πανελίστα και νυν κυβερνητικού εκπροσώπου μόνο αηδία και ντροπή μπορεί να μου προκαλέσει. "[...] Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, η ΕΡΤ, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης. Κι αυτό τελειώνει σήμερα. Την ΕΡΤ την πληρώνει ο ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού [...], έχει τριπλάσιο ως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς [...]. Η "αμαρτωλή", σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, ΕΡΤ κλείνει και μια ακόμη μαύρη σελίδα, μια από τις πολλές των τελευταίων ετών, έρχεται να προστεθεί στην ελληνική ιστορία. 

Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

επιστροφή


Η επιστροφή

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη


Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσες μέρες, ώρες, στιγμές χρειάζονται για να αλλάξουν τα πάντα; Για να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, για να γίνεις ξαφνικά ευτυχισμένος ή αντίθετα, δυστυχισμένος; Θα σου πω εγώ. Μια στιγμή, μέχρι κάτι να χαθεί. Όλοι και όλα φεύγουν. Τίποτα δεν μένει για πάντα. Ακόμα κι αν δεν φταις για αυτή την εξαφάνιση σίγουρα κάποια στιγμή θα χρεωθεί στο λογαριασμό σου. Πέρασε καιρός από τη τελευταία φορά που τα λέγαμε. Στο διάστημα αυτό, είδα ανθρώπους να φεύγουν, είδα εμένα να φεύγω, είδα ένα κομμάτι της Ελλάδας να φεύγει.
Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 1]



  Περί Δημοκρατίας


...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου


   Δημοκρατία: "πολιτικό σύστημα του οποίου η λειτουργία βασίζεται στη βούληση της πλειοψηφίας του λαού" διαβάζουμε στο Λεξικό της Φιλοσοφίας του Θεοδόση Πελεγρίνη (2009:170). Ένας όρος που αποτελεί ίσως το συνηθέστερο κομβικό σημείο πολιτικών λόγων, ένα μετέωρο σημαίνον με βάση τη Θεωρία του Λόγου των Laclau και Mouffe, ένα σημαίνον δηλαδή που διεκδικούν πολλοί αντίθετοι λόγοι να επενδύσουν με διαφορετικό νόημα. Πράγματι, σήμερα είναι όλοι Δημοκράτες. Συντηρητικοί, φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, αναρχικοί, φασίστες και νεοναζί επικαλούνται τη δημοκρατία και τις αρετές της (Heywood,2006:105), επιβεβαιώνοντας τη μεγάλη αμφισημία που σημαδεύει αυτήν τη γεμάτη συναισθηματική φόρτιση έννοια. 
Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

όταν οι εικόνες μιλούν από μόνες τους [part 1]


το κλείσιμο της ΕΡΤ
photoαφιέρωμα 

Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

όταν οι εικόνες μιλούν από μόνες τους [part 2]

success story είπατε?


Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:

19.6.13

Θέλω να σε βοηθήσω να πάψεις να είσαι υπάνθρωπος και να γίνεις «ο εαυτός σου». «Ο εαυτός σου», λέω. Όχι η εφημερίδα που διαβάζεις, μήτε η άποψη του μοχθηρού σου γείτονα, αλλά «ο εαυτός σου».

Διαβάστε περισσότερα »
στις Δεν υπάρχουν σχόλια:
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)