Η (ελληνική) μεταδημοκρατία στα χρόνια της κρίσης

…γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

"Κρίση και ανασφάλεια πλήττουν τη δημοκρατία", "Η Ελλάδα πάσχει από έλλειμμα Δημοκρατίας","Κρίση νομιμοποίησης κράτους και θεσμών" και ένα σωρό ακόμα τίτλοι που κινούνται στο ίδιο μοτίβο κυριαρχούν στις εφημερίδες, στις ειδήσεις, σε δηλώσεις πολιτικών. Πρόσφατα, ο αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, Αλέξης Τσίπρας, δήλωσε "έχουμε κρίση της δημοκρατίας και κρίση των θεσμών", ακολουθώντας τα λεγόμενα του θερμού υποστηρικτή του, και πιθανόν μελλοντικού του συμβούλου, Σλάβοϊ Ζίζεκ, "εξίσου βαθιά με την οικονομική, η κρίση της δημοκρατίας". Τι είναι αυτό που συμβαίνει σήμερα, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη γενικότερα, που αποτελεί έμπνευση και αφετηρία αυτής της μεγάλης συζήτησης περί δημοκρατικού ελλείμματος ;

Εδώ Βρυξέλλες

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

  Εíναι φορές που τα όνειρα σου παίρνουν μια τροπή εντελώς διαφορετική από αυτή που περίμενες, γίνονται θρύψαλα και κάθεσαι και τα μαζέυεις για πολύ καιρό ώστε να μην απομείνει τίποτα από οτι δεν κατάφερες να κανείς. Υπάρχουν όμως φορές που συμβαίνει κάτι εντελώς απροσδόκητο και συνάμα πολύ καλύτερο από αυτό που ονειρευόσουν. Ισως φταίει για ακόμα μια φορά η χαμηλή αυτοπεποίθηση σου ίσως όμως όντως υπάρχουν κάπου εκεί έξω στιγμές, πρόσωπα και σημεία που ξεπερνούν κάθε τι ουτοπικό και παραμυθένιο. Ας μιλήσουμε λοιπόν για αυτό το συναίσθημα, μάλλον ας προσπαθήσουμε γιατί μπορεί να ειναι και απερίγραπτο. 

O φίλος μου ο Σουρεαλισμός

...γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης    

Με την πρώτη ματιά φαίνεται περιέργος, παράξενος, απρόσιτος, άσκοπος, δίχως λόγο ύπαρξης. Με τη δεύτερη ματιά σε πείθει, σε γοητεύει, σε παραλύει, σε εξαπατά!! 

για Δευτέρα από εδώ πάω ;

...γράφει η Έφη Παλιοτζήκα

  

  Η δευτέρα παρουσία, είναι από τις πιο αγαπητές Δευτέρες. Οι υπόλοιπες, δεν είναι φτιαγμένες για κάτι παραπάνω από γκρίνια και σίγουρα οι χειρότερες δευτέρες είναι αυτές που μετράνε αντίστροφα για έναν Σεπτέμβρη, στον οποίο δεν έχεις να περιμένεις τίποτα, ή περιμένεις πάρα πολλά. 

Μόδα

 Πέρασε κι αυτό το καλοκαίρι... 

  

...της Μαριλένας Γκικοπούλου

   Κανονικά κάποιος θα περίμενε ν΄ακολουθήσει ένα στενάχωρο και καταθλιπτικό κείμενο. Αλλά γιατί; Επειδή τελείωσε το καλοκαίρι; Και; Δεν θα έρθει το επόμενο; Το καλοκαίρι λένε δημιουργεί τις πιο όμορφες ιστορίες. Κι αν κρίνω από το φετινό, μάλλον κάτι ξέρουν... Τα ωραία τελειώνουν μαζί με το καλοκαίρι, τα πολύ ωραία όμως συνεχίζουν να μας ακολουθούν όλη τη χρονιά!

[αλλαγής] πράσινο

Μακάρι ανθρωπάκο, να μπορούσα να σε πάρω μαζί μου να γυρίσουμε τον κόσμο, έτσι για να σου δείξω ότι είσαι και ήσουν, εσύ, "ο απόστολος και η προσωποποίηση του λαού", στο παρόν και στο παρελθόν. Αρκεί να είχες τα κότσια να αντικρίσεις τον εαυτό σου...

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013
  ΤΕΥΧΟΣ 3

>  η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 3]/Η "δημοκρατική στιγμή" & η ανάδυση της μεταδημοκρατίας  

> Propaganda /  Eξαμερικανισμός Πολιτικής   

> Χωρίς τίτλο

> Σκέψεις για την ευθύνη του λαού

> Η απώλεια

    + επιμελώς άτιτλο 

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 3]

Η "δημοκρατική στιγμή" &

η ανάδυση της μεταδημοκρατίας  

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

  

 Οι μετασχηματισμοί που παρουσιάστηκαν προηγουμένως [κεφάλαιο 1 & κεφάλαιο 2] και οι οποίοι συναρθρώνουν την μεταδημοκρατία φαντάζουν εξαιρετικά επίκαιροι αν τους προσαρμόσουμε στην ελληνική πραγματικότητα. Διαβάζοντας κανείς τη Μεταδημοκρατία του Κράουτς αισθάνεται ότι μιλά για την Ελλάδα του σήμερα, παρόλο που το βιβλίο είναι γραμμένο το 2003 και αντλεί έμπνευση από τα τεκταινόμενα κυρίως στην Αγγλία. Στα επόμενα δυο κεφάλαια θα επιχειρήσουμε μια μελέτη των μεταδημοκρατικών συμπτωμάτων της Ελλάδας, επικεντρώνοντας στη περίοδο από το 2009 μέχρι σήμερα, την περίοδο δηλαδή που η οικονομική [και όχι μονο] κρίση έπληξε με ιδιαίτερη σφοδρότητα τη χώρα μας. Στο παρόν κεφάλαιο ακολουθεί μια σύντομη παρουσίαση της ελληνικής μεταδημοκρατίας, όπως αυτή ξεκινά, ακολουθώντας τις παγκόσμιες εξελίξεις τη δεκαετία του 1980, μια παρουσίαση που θα στηριχθεί σε κάποιον βαθμό στην εισαγωγή της Μεταδημοκρατίας, την οποία επιμελήθηκε ο Αλέξανδρος Κιουπκιολής (Κράουτς,2006:5-47)

  Ξεκινώντας την περιπλάνηση μας στην ελληνική μεταδημοκρατία είναι απαραίτητη μια διευκρίνηση. Ο ιδεότυπος που έχει στο μυαλό του ο Κράουτς σχετικά με την ακμάζουσα περίοδο της δημοκρατίας [μέχρι τη δεκαετία του 1960] δεν ταιριάζει στο ελληνικό παράδειγμα. Η Ελλάδα αποτελεί μια ειδική περίπτωση. Μεταξύ εμφυλίου και χούντας κυριαρχεί ένα πολίτευμα που απέχει αρκετά από αυτό που θα ονομάζαμε "δημοκρατικό", στη συνέχεια έχουμε τη δικτατορία και επομένως υπάρχει μια καθυστέρηση συγκριτικά με την υπόλοιπη Ευρώπη, ιδίως τη Δυτική. Η περίοδος ακμής της δημοκρατίας στη σύγχρονη Ελλάδα εντοπίζεται στην πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ (1981-1985) με τον Ανδρέα Παπανδρέου να γίνεται για πρώτη φορά πρωθυπουργός. Με συνθήματα όπως "Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία", "Δεν υπάρχουν θεσμοί, μόνο λαός", "το κοινωνικό κράτος δεν χαρίζεται, με αγώνες κερδίζεται" και τα πολύ γνωστά "Αλλαγή" και η "Ελλάδα ανήκει στου Έλληνες", ο "Ανδρέας" κατάφερε να συγκεντρώσει το 48,1%. Τότε είναι που παρατηρείται μαζική κινητοποίηση, συμμετοχή και ενδιαφέρον του λαού για το δημόσιο πεδίο, προώθηση του κράτους πρόνοιας, ανάπτυξη συνδικάτων, μαζικών κομμάτων [με το ΠΑΣΟΚ να αποτελεί το πρώτο μαζικό κόμμα που δεν είναι κομμουνιστικό και τη ΝΔ να ακολουθεί το ίδιο παράδειγμα], μια φιλολαϊκή πολιτική με αυξήσεις μισθών και μια γενικότερη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των κατώτερων και μεσαίων κοινωνικών στρωμάτων. Τότε είναι που η δημοκρατία "θριαμβεύει" και πάλι στην Ελλάδα. Για πόσο όμως;

Propaganda

                         

                 Eξαμερικανισμός Πολιτικής                 

  ...του Βασίλη Θυμιανίδη

 Η αμερικανική επιρροή δεν έχει αλλάξει ριζικά μόνο τον τρόπο ζωής των Ευρωπαίων. Έχει διεισδύσει ακόμα και στις επικοινωνιακές πολιτικές πρακτικές γεγονός που δεν αφήνει αδιάφορη καμία πολιτική δύναμη. Η τάση των κομμάτων να υιοθετούν αμερικανικές επικοινωνιακές στρατηγικές στις προεκλογικές εκστρατείες και αναμετρήσεις είναι εμφανής πλέον σε κάθε ευρωπαική χώρα.

   Το ερώτημα που τίθεται ωστόσο έγγειται στη συσχέτιση ανάμεσα στις κοινωνικές αλλαγές και τις επικοινωνιακές πρακτικές. Ενθαρρύνουν και ευνοούν την ένταξη του αμερικανικού επικοινωνιακού πλαισίου και την προσαρμογή του στο πλαίσιο των ευρωπαικών χωρών οι κοινωνικές αλλαγές  ;    Και αν όντως αυτό ισχύει, είναι μεταβολές που προέρχονται από εσωτερικές πολιτικές ή μήπως είναι υποκινούμενες  ; 

Χωρίς τίτλο

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Πάει και αυτό το καλοκαίρι. Πέρασε ο χρόνος. Πάντα έτσι μόνος, αμέριμνος, πότε αργά και πότε γρήγορα. Χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανένα. Σα τη θάλασσα που κυλά και ξανακυλά χωρίς τίποτα να την εμποδίζει μέχρι να φτάσει σε μια ακτή και μετά πάλι πίσω. Μα ο χρόνος τελειώνει. Όλο νομίζουμε πως κάτι θα μας χαρίσει σαν την ομορφιά της θάλασσας αλλά ποτέ δεν ξέρουμε τι μας επιφυλάσσει όσο προχωρά. Αν μπορούσαμε να τον σταματήσουμε τότε τίποτα όμορφο δεν θα τέλειωνε…

Πάντα πίστευα ότι πρωτοχρονιά θα έπρεπε να είναι η πρώτη Σεπτεμβρίου. Πόσες φορές μηδενιστήκαμε μέσα στο καλοκαίρι και ξεκινήσαμε από την αρχή με το τέλος του; Φυσικά, αφού όσο ανάγκη έχουμε τη νέα αρχή, άλλο τόσο έχουμε και το μηδέν. Είναι σημαντικό λέει να έχεις ανθρώπους που όταν φεύγεις αξίζουν έναν αποχαιρετισμό και ακόμα περισσότερο μια επιστροφή. Να το τέλος και η αρχή αντίστοιχα.

Σκέψεις για την ευθύνη του λαού

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου 

                                               Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: 

Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. 

Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

  Από τότε που ξέσπασε το ζήτημα της "κρίσης" κάνει συχνά την εμφάνιση του στα χείλη πολλών το ερώτημα "ποιος φταίει" / "ποιος έχει την ευθύνη". Η απάντηση για μένα είναι κάτι παραπάνω από απλή. Φταίμε εμείς. Εγώ, εσύ, όλοι! Αν θέλετε για να νιώσετε καλύτερα, ας το διατυπώσω λίγο διαφορετικά. Φταίμε και εμείς, ίσως μάλιστα πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε. Είναι η ώρα να αναλάβουμε επιτέλους την ευθύνη μας. Ο καθένας ξεχωριστά. Μόνο τότε, όταν συνειδητοποιήσουμε πως για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, για τα δεινά που περνά ο καθένας μας, είμαστε υπεύθυνοι εμείς οι ίδιοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά, θα μπορέσουμε να "αδράξουμε τη μέρα". 

  "Λες ανοησίες! Τι ευθύνη αναλογεί σε εμάς, στον απλό λαό"; Σε ακούω να ρωτάς εκνευρισμένος. Επιμένω! Η ευθύνη που αναλογεί στο λαό είναι τεράστια. Η θέση μου αυτή δε σχετίζεται σε καμία περίπτωση με το γνωστό και αηδιαστικό "μαζί τα φάγαμε", εκφρασμένο από τον εξίσου αηδιαστικό πολιτικό Θεόδωρο Πάγκαλο [εγγονό του γνωστού και συνονόματου δικτάτορα το 1925-26] και οικειοποιημένο από ένα αμαρτωλό πολιτικό σύστημα που επιθυμεί διακαώς να καταστήσει συνένοχο τον λαό. Όχι δεν μιλώ για τέτοιου είδους ευθύνη. Θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Η απώλεια

...γράφει η Ελευθερία Ντρίζη

Μισώ τη θνητή μου φύση Και ότι συνεπάγεται αυτής

τον πόνο, τη θλίψη, τη ματαιότητα 

Εκείνος απαλλάχθηκε από όλα Και τώρα αδέσμευτος από τη φυλακή του σώματος του

Χωρίς το μίασμα που καταναγκαστικά αποκτάς με το πέρασμα του χρόνου 

ταξιδεύει 

επιμελώς άτιτλο

...γράφει η Ελευθερία Ντρίζη

ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΕΑΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣ ΣΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΚΛΑΨΩ ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΓΙΣΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΝΕΣΩ. ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΑΤΑΡΑΧΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΕΥΘΥΤΕΝΗΣ ΘΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΣΑΝ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΕΤΟΙΜΗ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΕΘΡΟ, ΘΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΦΙΛΙ ΘΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΜΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ ΕΣΕΝΑ! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΤΙ ΦΕΥΓΕΙΣ. ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΟΤΙ ΑΞΙΩΘΗΚΑ ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΜΑΤΑΙΟ-ΧΑΡΤΙΝΟ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΕ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ! ΑΦΟΥ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΕΡΝΑΝ ΚΑΙ ΣΚΟΡΠΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ

To ξέρω, ανθρωπάκο, ότι συνηθίζεις να βγάζεις αμέσως τρελό όποιον σου λέει αλήθειες που δε σου αρέσουν. θεωρείς τον εαυτό σου «φυσιολογικό»! Μάντρωσες τους τρελούς και μείνατε οι φυσιολογικοί να κουμαντάρετε τον κόσμο. Τότε, λοιπόν, ποιος φταίει για όλα τα στραβά και τα ανάποδα;

ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

   ΤΕΥΧΟΣ 2

> Περί Μεταδημοκρατίας
> Η ψυχανάλυση του ρατσισμού

> ΑλλάΖΩ

> "Τα φωτεινά μάτια του κινδύνου" 

> ο Freud για την ομοφυλοφιλία

> fashion / Άκρως καλοκαιρινό!
> έρωτας

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 2 / Περί Μεταδημοκρατίας]

Περί Μεταδημοκρατίας

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου                                                                    

[εισαγωγικά & το προηγούμενο μέρος εδώ ]

 Μεταδημοκρατία... τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο αυτόν και ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του; Σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσω να απαντήσω στις γραμμές που ακολουθούν, στηρίζοντας τα λεγόμενα μου στο ομώνυμο βιβλίο του Κόλιν Κράουτς, με αναφορές στο έργο του Ζακ Ρανσιέρ και άλλων θεωρητικών. Σε γενικές γραμμές, με τον όρο "μεταδημοκρατία" δηλώνουμε μια βαθιά ρωγμή που έχει υποστεί η δημοκρατία τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια. Μια ρωγμή που δεν σημαίνει ότι βαδίζουμε προς κάτι τελείως αντι-δημοκρατικό. Υπάρχει μεν μια κρίση του δημοκρατικού μοντέλου που μας κατευθύνει σε κάτι που δεν είναι τόσο δημοκρατικό, όσο το ξέραμε και όσο δημοκρατικό μπορούσε να είναι, κάτι όμως που δεν είναι και τελείως αντι-δημοκρατικό. Γι αυτό χρησιμοποιούμε έναν όρο που ενέχει την έννοια της δημοκρατίας και ταυτόχρονα δηλώνει μια απόσταση από αυτήν. Άλλωστε το ίδιο το πρόθημα "μετά" δηλώνει μια μετάλλαξη που μειώνει τη σημασία της έννοιας που ακολουθεί, στην προκειμένη περίπτωση της δημοκρατίας (Κράουτς/ 2006:77)

Η ψυχανάλυση του ρατσισμού

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Αν για έναν λόγο είναι τόσο επικίνδυνος ο ρατσισμός, τούτος είναι ακριβώς επειδή μας αφορά όλους. Ναι όλους. Δεν αφορά μονάχα κάποιους αμόρφωτους, μαύρους, ξένους, μετανάστες -νόμιμους και μη-, ομοφυλόφιλους, αριστερούς ή οτιδήποτε άλλο. Μας αφορά όλους. Θα επιχειρήσουμε παρακάτω μια ψυχανάλυση αυτού του φαινομένου. Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον ρατσιστή; Τι "άνθρωπος" είναι αυτός που μισεί συνανθρώπους του; Γιατί μας αφορά όλους;

ΑλλάΖΩ

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

«Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς» είπε ο Αλμπέρ Καμύ και εγώ σκόνταψα πάνω του σε μια στιγμή εντελώς ανεξήγητη για τα συνηθισμένα καταθλιπτικά και μίζερα δεδομένα μου. Δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη, το ερωτηματικό που αραχνιάζει μέσα μου ή αυτή η εντελώς περίεργη πληρότητα που με κάνει να νιώθω τύψεις το τελευταίο καιρό. Ομολογώ πως δεν ξέρω σε ποιο μέρος του αποφθέγματος κόλλησα περισσότερο, στο ότι θα ήθελα να ξέρω τα πάντα ή στο πόσο δυνατή είναι η κραυγή της καρδιάς; Προφανώς το πρώτο συμπεριλαμβάνει το δεύτερο. Είναι άραγε τόσο ισχυρή ώστε να αλλάξει έναν ολόκληρο εσωτερικό κόσμο; Να κρύψει στα έγκατα της ολόκληρο το παρελθόν και να ξυπνήσει αυτό τον άλλο εαυτό που κάποτε μας κρατούσε αλυσοδεμένους;

"Τα φωτεινά μάτια του κινδύνου"

...γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

    Καθώς λοιπόν διάβαζα‘’μετά κόπων και βασάνων’’  για την περιβόητη εξεταστική του Ιουνίου είχα την τύχη μέσα στο ξεσκαρτάρισμα που έκανα, προκειμένου να βγάλω την ύλη έγκαιρα, να πέσει το μάτι μου σε μια σελίδα και συγκεκριμένα σε μια φράση που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο θα κάνει τακτικές εφόδους στη ζωή και την καθημερινότητά μου.
     ‘’Οι άνθρωποι, που δεν τολμούν να ξανοιχτούν στις ανοιχτές θάλασσες, τιμωρούνται κατά το ότι δεν αντικρίζουν ποτέ τα φωτεινά μάτια του κινδύνου και στην καλύτερη περίπτωση, γνωρίζουν μόνο τη μισή ζωή.’’ Λιούις Μάμφορντ

ο Freud για την ομοφυλοφιλία

    

    Στη λαϊκή αντίληψη για τη σεξουαλικότητα ανταποκρίνεται με τον ωραιότερο τρόπο ο ποιητικός μύθος για τον χωρισμό του ανθρώπου σε δύο μισά - άντρας και γυναίκα -, που στον έρωτα πασχίζουν να γίνουν πάλι ένα. Γι αυτό ακούει κανείς με μεγάλη κατάληψη ότι υπάρχουν άντρες, για τους οποίους όχι η γυναίκα αλλά ο άντρας, και γυναίκες, για τις οποίες όχι ο άντρας, αλλά η γυναίκα αποτελούν το σεξουαλικό αντικείμενο. Τέτοια άτομα αποκαλούνται εναντιόφυλοι ή, καλύτερα, ομοφυλόφιλοι, και το σχετικό γεγονός ομοφυλοφιλία. Ο αριθμός αυτών των ανθρώπων είναι πολύ μεγάλος, αν και ο ακριβής υπολογισμός του είναι δύσκολος.

fashion

Άκρως καλοκαιρινό!

...γράφει η Μαριλένα Γκικοπούλου 

 Το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά, η εξεταστική τελείωσε και τώρα... ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε διακοπές; Εμένα το μαγιό. Γιατί διακοπές= θάλασσα! Αν είσαι λοιπόν της τελευταίας στιγμής και αναποφάσιστη, σε λίγες μέρες φεύγεις και δεν έχεις βάλει ακόμα στη βαλίτσα το μαγιό σου, ρίξε μια ματιά εδώ!