Το βαλς των συναισθημάτων

…γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

Απογοητευμένος. Νιώθεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Δεν έχεις διάθεση να δημιουργήσεις, να διασκεδάσεις, να νιώσεις μέρος του συνόλου, να αγαπήσεις , να αγαπηθείς. Είσαι ευάλωτος. Πέφτεις.Πέφτεις.Πέφτεις. Δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου και σ’ αυτό το σημείο είτε αποφασίζεις να σηκωθείς και να συνεχίσεις, είτε επιλέγεις τη μίζερη πραγματικότητα που βιώνεις, μίζερη εφόσον πλέον έχεις πάψει να ελπίζεις  και να ονειρεύεσαι.Ναι, δεν ονειρεύεσαι, ζεις τον εφιάλτη σου γιατί είναι η επιλογή σου. Εσύ τον προτίμησες στη θέση του ονείρου γιατί φοβήθηκες την ευτυχία τόσο πολύ που δεν θέλησες καν να τη γευτείς. ‘’Βολεύτηκες’’ με ένα πολύ παθητικό συναίσθημα λόγω της αδυναμίας σου να ρισκάρεις.Άγνωστη λέξη για εσένα.

Ο homo sacer σήμερα / η διάσταση της βιοεξουσίας

Η επικαιρότητα του homo sacer 

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

  Τα τελευταία χρόνια γίνεται λόγος για κρίση... Κρίση οικονομική, κρίση κοινωνική, κρίση του ίδιου του υποκειμένου, κρίση "ταυτότητας", κρίση συνείδησης. Η ελληνική κοινωνία εισέρχεται σε μια φάση παρακμής. Αν συνεχίσει να βαδίζει σε τούτο το "μονόδρομο" που έχουν επιβάλλει δημαγωγοί, επιχειρηματίες και τραπεζίτες, τότε το μόνο που της απομένει είναι ο θάνατος. Μπορούμε να αντιδράσουμε; Μπορούμε να αλλάξουμε τη πορεία τούτης της κοινωνίας; Μπορούμε! Σίγουρα όμως η αντίδραση αυτή είναι δύσκολη, δύσκολη γιατί απαιτεί αλλάγη στη κοινωνική μας πραγματικότητα, όπως αυτή αναπαράγεται από την ίδρυση σχεδόν του ελληνικού κράτους εώς σήμερα. Αλλαγή στο τρόπο που έχουμε μάθει να πράττουμε. Βασική μου υπόθεση στο κείμενο που ακολουθεί είναι πως στο περιβάλλον της πολυδιάστατης σημερινής κρίσης οδεύουμε προς μια νέα ταυτότητα [?], η οποία βρίσκει πρόσφορο έδαφος εξαιτίας ακριβώς της υπάρχουσας ελληνικής κοινωνικής πραγματικότητας, προς ένα νέο τύπο υποκειμένου που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "homo sacer", οικοιοποιούμενοι τον όρο αυτό από το έργο του πολύ σημαντικού Ιταλού θεωρητικού Τζόρτζιο Αγκάμπεν. Αφού παρουσιάσουμε αρκέτα σύντομα κάποιες σημαντικές στιγμές αλλαγής στη μεταπολιτευτική Ελλάδα, αλλαγές που σχετίζονται κυρίως με το πολιτικό καθεστώς, θα προχωρήσουμε στον όρο αυτό που θα μας απασχολήσει [homo sacer] και την επικαιρότητα που αποκτά στις μέρες μας. 

Γυρεύεις την ευτυχία δήθεν αλλά θεωρείς τη σιγουριά σημαντικότερη, ακόμα κι αν σου στοιχίζει τα μαλλιοκέφαλά σου ή σου καταστρέφει τη ζωή. Κι εφόσον δεν έμαθες ποτέ ν' αρπάζεις την ευτυχία, να την απολαμβάνεις και να την προστατεύεις, σου λείπει το σθένος της ακεραιότητας.

    

TEYXOΣ 7
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

> Παραρόμ
> Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ευρώπη
> Είμαι υπέρ του λαού και αυτό είναι το πούρο μου 
> street fashion
> χωρίς α-ερως-τατο
> εδώ

Παραρόμ

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

   Σκυμμένο κεφάλι , άδειο, κοιτάζει μονάχα κάτω. Μπλε, κίτρινα, κόκκινα φώτα. Κόκκινα. Κάνει να το σηκώσει, τρομάζει. Με μια ματιά βλέπει τα πάντα. Όλα μουτζουρωμένα σε μια εικόνα. Ό,τι βλέπει, ό,τι μυρίζει, ό,τι σκέφτεται. Πρόσωπα απρόσωπα, κραυγές, ουσίες, έρωτας. Έρωτας. Πάει να φύγει, "δεν θα έπρεπε να ειμαι εδώ , ή μήπως οχι; Εδώ θα μείνω, εδώ, να κοιτάζω ανενόχλητος από μια γωνία τη ζωή".

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ευρώπη να εύχεσαι…

...γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

Η μόνη λύση; Τάση φυγής; Τι από τα δύο;Ίσως και τα δύο;

  Θα μεταναστεύσω… Στην Αγγλία θα πάω και ξέρεις κάτι; Θα έχω την ζωή που πάντα ονειρευόμουν. Πριν καν πατήσω το πόδι μου σε ξένη γη θα έχουν ήδη στρώσει το κόκκινο χαλί και θα με περιμένει συνοδεία από το αντίστοιχο προξενείο προκειμένου να αποδώσει τιμές, επαίνους και όλα τα σχετικά.Τι ευτυχία είναι αυτή; Στη συνέχεια θα με παραλάβει η ολόμαυρη και‘’γυαλιστερή’’ από τα σύννεφα( συχνό φαινόμενο στο Λονδίνο) λιμουζίνα και ξέρετε που θα με αφήσει; Μόνο και έρημο στο bigben απέναντι από ένα ιδιαίτερα κουλτουριάρικο μουσικό συγκρότημα που μάλλον μοχθεί για ένα παραπάνω χαρτζιλίκιγιατί ξέρετε και το άλλο; Η κρίση είναι γενική, ειδική και πάνω απ’ όλα μαζική!

Είμαι υπέρ του λαού και αυτό είναι το πούρο μου

…γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Οξύμωρο; Μας φαίνεται ίσως περίεργη τούτη η φράση, δανεισμένη από ένα ποίημα του Έντγκαρ Λη Μάστερς. Περίεργη εξαιτίας του συμβολισμού που παίρνει το πούρο στη σκέψη του κοινού νου. Πούρο και λαός σύμφωνα με αυτόν το συμβολισμό δεν μπορούν να πηγαίνουν μαζί. Είναι αλλόκοτο, περίεργο και ασυνήθιστο. Αυτά πάντα με βάση συγκεκριμένα στερεότυπα, με τα οποία μας έχουν εμβολιάσει από πολύ νωρίς η οικογένεια, οι φίλοι, η κοινωνία, το σχολείο, κλπ.

street fashion

...της Μαριλένας Γκικοπούλου

Η αρχική ιδέα του street fashion icon ήταν να φωτογραφίζονται άγνωστοι άνθρωποι στο δρόμο βάσει του στυλ και της αισθητικής τους.

χωρίς α-ερως-τατο

...γράφει η Έφη Παλιοτζήκα

Φύσηξε καπνό. Του χαμογέλασε. Της είπε πως δε θα την αφήσει να ανάψει άλλο. Του ξαναχαμογέλασε. Ήξερε πως αν ήθελε, δεν θα μπορούσε να της αρνηθεί. Την αγκάλιασε. πέρασε το χέρι του μέσα απ τα μαλλιά της και το ακούμπησε στο λαιμό της. Την φίλησε. Και μετά τον έσβησε. 

εδώ

Μα σαν έφτασα εδώ εσύ ήσουν σε κάποιο άλλο εκεί

πόσο ανόμοια το εδώ μου με το εκεί σου;

πόσο διαφορετικό το τώρα μου με το δικό σου χρόνο;

Κι όμως θα πέθαινα να είμαι στο εκεί σου

γιατί εδώ τα βράδια μένω μόνος

Μόνος, να πολεμώ τη βία της ημέρας

Oι δάσκαλοι κι οι αφέντες σου δε σου μιλάνε για τον τρόπο που σκέφτεσαι πραγματικά. Δε σου λένε ποιος είσαι στα αλήθεια. Κανένας δεν τολμά να σε φέρει αντιμέτωπο με τη μοναδική πραγματικότητα που έχει τη δύναμη να σε καταστήσει κύριο του πεπρωμένου σου. Είσαι «ελεύθερος» από μια άποψη μονάχα: ελεύθερος από την αυτοκριτική, που μπορεί να σε βοηθήσει να κουμαντάρεις τη ζωή σου.

ΤΕΥΧΟΣ 6
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2013

> Η Δικτατορία των Ηλιθίων 
> Σπίθες Ελπίδας 
> Meaning 
> Δια βίου χρωμά-θηση
> Ε-μείς [μονάχα εκεί μπορούμε να υπάρξουμε]

Η Δικτατορία των Ηλιθίων /Σκέψεις & προβληματισμοί σχετικά με τις τελευταίες εξελίξεις

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

  Σάββατο 28 Σεπτεμβρίου 2013, μια ημερομηνία για την οποία πιθανόν να γράφουν τα βιβλία ιστορίας του μέλλοντος, ως τη μέρα που συνέλαβαν τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής. Η εικόνα του γελοίου φύρερ Μιχαλολιάκου και της υπόλοιπης ναζιστικής συμμορίας του με χειροπέδες σίγουρα είναι μια εικόνα που ικανοποιεί. Ωστόσο δεν θα πρέπει να μείνουμε εκεί, σε αυτή τη δήθεν ικανοποίηση. Θα θέσουμε παρακάτω κάποιους προβληματισμούς, κάποια ερωτήματα και σκέψεις που προκύπτουν από τις τελευταίες εξελίξεις. Το βάρος πάντως θα ήθελα να δοθεί στο δεύτερο μέρος τούτου του κειμένου, με τίτλο "Η Δικτατορία των Ηλιθίων" που προσπαθεί να ξεφύγει από τις πρώτες εισαγωγικές σκέψεις και να προχωρήσει λίγο παρακάτω, να ψυχαναλύσει κατά μια έννοια τα μέλη της δολοφονικής οργάνωσης. 

Σπίθες ελπίδας

...γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

      Γιατί ''ο καλύτερος τρόπος για να κάνεις τα όνειρά σου να βγουν αληθινά, είναι να ξυπνήσεις.'' Ζεις ακόμα σε λήθαργο; Ακόμα δεν μπορείς να συλλάβεις την ίδια την πραγματικότητα; Δεν σε αφήνουν; Ποιοι δεν σε αφήνουν; Οι κυβερνήσεις ; Ποιες κυβερνήσεις;

Meaning

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

   

   Καθημερινά μαζεύουμε στο μικρό μας κεφάλι ήχους, λέξεις, εικόνες, πρόσωπα και στιγμές. Κάποια από αυτά τα προσπερνάμε ενώ τα υπόλοιπα τα συγκεντρωνουμε σε αυτό το οργανικό κιβώτιο με τη μεγάλη επιγραφή " Σημαντικό". Τι πάει να πει όμως αυτή η λέξη. Γιατί έιναι τόσο πομπώδης και γιατί μονίμως τη κυνηγάμε; 

δια βίου χρωμά-θηση

γράφει η Έφη Παλιοτζήκα

Πρώτη μέρα σχολή. Aγγίζει τα γένια του. Σίγουρα κάτι έχει γίνει λάθος. Κοιτάζει γύρω του, και βλέπει εκατοντάδες κόκκινα, μπλε, πράσινα ανθρωπάκια να πηγαινοέρχονται νευρικά στους διαδρόμους. ανάμεσά τους μερικά γκρι, λευκά και μαύρα, που προσπαθούσαν να μην αγγίζουνε και να μην τους αγγίζουν. Χρωματισμένη νεολαία. Περίμενε κάτι σαν παιδιά με μπογιές και πινέλα που προσπαθούνε να κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Βρήκε παιδιά με μπλουζάκια, χαρτιά και αφίσες, να οδηγούνται από κοινού στο αδιέξοδο μέλλον τους, να τραβάνε ο ένας τον άλλον όλο και πιο κάτω.

Εμείς

[μονάχα εκεί μπορούμε να υπάρξουμε]

Εμείς

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν καταδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός. Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα, αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου»... ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ!

        ΤΕΥΧΟΣ 5
ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2013

> Καπιταλισμός/Κρίση/Φασισμός
> Βρώμικος κόσμος
> Ας αλλάξουμε πλεύση…
> προ-φασίζομαι

Καπιταλισμός / Κρίση / Φασισμός

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

"Σπάσαν οι βιτρίνες του καπιταλισμού και πίσω φάνηκαν εικόνες φασισμού", έγραφε έξω από μια λιτζαρισμένη τράπεζα. Βλέπετε μπορεί οι πολιτικοί να προτίμησαν να σώσουν τις τράπεζες παρά τον λαό, μα τίποτα δεν θα μπορεί σε λίγο να τις σώσει από την φλογερή οργή αυτών που κατεβαίνουν στους δρόμους και φωνάζουν  "ο λαός δεν ξεχνά, τους φασίστες τους κρεμά"! Τίποτα δεν θα μπορεί σε λίγο να σώσει αυτό το σάπιο, υπό κατάρρευση σύστημα, που θρέφει τον φασισμό και πηγαίνει χέρι-χέρι με την κρίση. Γιατί να θυμάστε [πάλι θα αναφέρω ένα σύνθημα γραμμένο σε κάποιο τοίχο] "η οργή στους δρόμους ξεπερνά τους νόμους" ... 

Βρώμικος κόσμος

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Σπάνια στη ζωή μου έχω αναφέρει τούτη τη λέξη, χαίρομαι που δε μπήκα σε αυτή τη διαδικασία. Θυμάμαι πως στις σχολικές γιορτές τραγουδούσαμε γι'αυτή και όταν πέφταμε πάνω της κρατούσαμε την αναπνοή μας. Τότε όμως δε ξέραμε. Γιατί τώρα ξέρουμε; Πιο πολυ ξεχνάμε. Ξεχνάμε εκείνη την εποχή που ήμασταν παιδιά και δε μας ένοιαζε τίποτα παρά κάποιος να παίξει μαζί μας. Όχι αυτός, αλλά κάποιος. Κάποιος να μοιραστεί μαζί μας το χαρτί με τους στίχους από το τραγούδι της σχολικής γιορτής, κάποιος να συμπληρώσει το στίχο όταν εμείς θα τον ξεχάσουμε. « Δε θα περά δε θα περάσει ο φασισμός...»

Ας αλλάξουμε πλεύση…

...γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

   Φόβος να εκφράσεις τη γνώμη σου ελεύθερα, φόβος να κυκλοφορήσεις στους δρόμους, φόβος να εναντιωθείς, φόβος να υποστηρίξεις, φόβος να πεις ναι, φόβος να πεις όχι, φόβος να θαυμάσεις, φόβος να αποδοκιμάσεις, φόβος να υπερβείς τον εαυτό σου, φόβος να καινοτομήσεις, φόβος να δημιουργήσεις, φόβος να γελάσεις, φόβος να πεις σ’αγαπώ…Φόβος.

προ-φασίζομαι

...γράφει η Έφη Παλιοτζήκα

H πρώτη επαφή με τον φασισμό γίνεται από τον στενό σου κύκλο. Nαι, κάποιος συγγενής, κάποιος φίλος, ένας γνωστός γνωστού. ο ρατσιστής, ο φασίστας, ο χρυσαυγίτης. ο ανορθόγραφος, ο φουσκωτός , ο βίαιος. H δεύτερη επαφή, γίνεται απ τα κανάλια, ο άνθρωπος που έδειρε, που καταπάτησε, που δεν γνώριζε τη δημοκρατία, που στήριξε τον Χίτλερ, που σκότωσε. σκότωσε-σκότωσε-σκότωσε. H τρίτη επαφή θα γίνει κατά μέτωπο. στους δρόμους, αντιμέτωποι, ο ένας το μάτι του άλλου βγάζοντας, ο ένας το χέρι του άλλου ξεσκίζοντας. Nα τα τα σκυλιά. Τα σκυλιά είμαστε εμείς, τα θηράματα εμείς , οι θύτες εμείς. Δέρνουμε εμείς, κλωτσάμε εμείς, σκίζουμε εμείς, βανδαλίζουμε εμείς, φοβόμαστε τον συνάνθρωπο εμείς. Σκοτώνουμε εμείς. Σκοτώνουμε - σκοτώνουμε - σκοτώνουμε.