Σε φωνάζουν Ανθρωπάκο, Κοινό Άνθρωπο. Λένε πως χάραξε η εποχή σου, η «Εποχή του Κοινού Ανθρώπου». Μα δεν είσαι συ που το λες, ανθρωπάκο. To λένε εκείνοι, οι αντιπρόεδροι των μεγάλων εθνών, οι εργατοπατέρες, οι μετανιωμένοι γιοι των αστών, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι. Σου προσφέρουν το μέλλον, μα δε ρωτούν για το παρελθόν σου. Κι όμως, είσαι κληρονόμος ενός τρομερού παρελθόντος. Τούτη η κληρονομιά καίει στη χούφτα σου σα διαμάντι φλεγόμενο. Εγώ αυτό έχω να σου πω.

      ΤΕΥΧΟΣ 10
ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2013

> Εν αρχή ην ο λόγος…των αγορών 
> Εγώ και ο εγώς μου
> Σοφά λόγια ενός δέντρου
> Πόσο κοστίζει μια ιδέα
> Φόλς αλάρμ-ξυπνητήρι

Εν αρχή ην ο λόγος…των αγορών

…γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

  Ένα φάντασμα πλανιέται στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο, το φάντασμα των παντοδύναμων αγορών. Αντί η χώρα μας που τόσο έχει πληγεί στη προσπάθεια της να ανακτήσει την εμπιστοσύνη των αγορών (πόσες φορές έχουμε ακούσει τούτη τη φράση τα τελευταία χρόνια;) να είναι πρώτη στη μάχη ενάντια στη "δικτατορία των αγορών", έχει πάρει μια σημαία που γράφει "ζήτω οι αγορές". Θα μπορούσαμε ίσως να φανταστούμε στους δρόμους όλους αυτούς με τα πανάκριβα κοστούμια να διαδηλώνουν για την ελευθερία των αγορών, δεν είναι αστείο και δεν απέχει πολύ από τη πραγματικότητα. "Μα η χώρα μας τα πάει καλά, έχει πρωτογενές πλεόνασμα, η ανάπτυξη έρχεται και σε λίγο οι αγορές θα μας εμπιστεύονται και πάλι" σε ακούω να λες με σιγουριά, μια σιγουριά που πηγάζει από τις εφημερίδες που διαβάζεις, τα δελτία των 8 και τις εκπομπές των μεγάλων σου δημοσιογράφων που έχουν ξεπεράσει κάθε προηγούμενο προπαγάνδας. 

Εγώ και ο εγώς μου

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

 Πολλές φορές αναρωτήθηκα για το πόσο δύσκολο είναι να πάρουμε αποφάσεις. Πως είναι δυνατόν εφόσον ξέρεις τι θες και τι σε κάνει ευτυχισμένο, να κάθεσαι για καιρό και να καις τον εγκέφαλο σου με όρους, προϋποθέσεις και αποτελέσματα. Πως μπορείς να αρνείσαι αυτό που για χρόνια ήταν η μόνη λύτρωσή σου; Πως μπορείς να πληγώνεσαι και μετά να πληγώνεις; Νομίζεις ότι το μυαλό σου είναι ικανό να ελέγξει όλα όσα σκέφτεσαι; Και έπειτα, πόσο σκληρός είσαι μαζί του και το βάζεις στη διαδικασία να διαλέξει μια από όλες αυτές τις σκέψεις και να τις κάνει πράξη; Χωρίς να το καταλαβαίνεις κάθε φορά που φτάνει η στιγμή να κάνεις μια κίνηση χωρίζεσαι στα δυο. Και δεν έχει να κάνει με τις λογικές και τη καρδιά που ακούω τις περισσότερες φορές. Η λογική δεν υπάρχει πουθενά χωρίς να προϋπάρχει μια καρδιά να χτυπάει για ένα στόχο. Αναφέρομαι στα δυο εγώ που κρύβεις μέσα σου. Τους δύο εχθρούς που δημιουργούν αυτή την έκρηξη κάθε φορά που βρίσκεσαι σε αδιέξοδο.

Σοφά λόγια ενός δέντρου

…γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

   Κρίση εμπισοσύνης. Κρίση αυτοεκτίμησης. Πρώτιστα, κρίση ηθική! Η οικονομική κρίση πέρα απ’ όλα τα άλλα, ανέδειξε την αδυναμία των ανθρώπων να δείξουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους. 

Πόσο κοστίζει μια ιδέα;

…γράφει ο Γιάννης Κωνσταντινούδης

         Η ιδέα κατευθύνει τον άνθρωπο ή ο άνθρωπος την ιδέα; 

   
Σκέψου λίγο..Πόσο αίμα πρέπει να χυθεί για να ριζώσει μια ιδέα; Πόσες ανθρώπινες ζωές πρέπει να χαθούν  για να εδραιωθεί αυτή η ιδέα;Είναι μια ιδέα ικανή να απορροφήσει την ιδιαιτερότητα ενός ατόμου,κάνοντας το άτομο αυτό άβουλο στρατιώτη της,με σκοπό την διαδοσή της;Κατά πόσο μια πεφωτισμένη αυθεντία μπορεί να καπιλευτεί μια ιδέα με σκοτεινές επιδιώξεις;Τι είναι η ΙΔΕΑ τελωσπάντων;

Φόλς αλάρμ - ξυπνητήρι

…γράφει η Έφη Παλιοτζήκα

Μερικές φορές ξυπνάω πριν το ξυπνητήρι. Άλλες φορές το 

ρίχνω στον καιρό, τη μια πολλή ζέστη, την άλλη πολύ κρύο. Άλλες φορές το ρίχνω στο άγχος, πρέπει να διαβάσω, να προλάβω, να μην αργήσω, πρέπει να ζήσω.

Όταν ζεις για μακρύ διάστημα στο βάθος μιας σκοτεινής σπηλιάς θα σιχαθείς το φως του ήλιου. Και το πιθανότερο είναι ότι τελικά τα μάτια σου θα χάσουν τη δύναμη να αντέχουν. Να γιατί καταλήγουμε να μισούμε το φως του ήλιου.

ΤΕΥΧΟΣ 9
ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2013

> Αυτοανοσία
> Σκέψεις και προβληματισμοί σχετικά με την 
 ομοφυλοφιλία/Με αφορμή τη ταινία "Η ζωή   
 της Αντέλ"
> Ο δρόμος της εκδίκησης 
> street fashion part 3 
> Επιλογή
> ΜΙΚΕΛΑΚΗΔΕΣ ΚΑΙ ΒΡΟΝΤΑΚΗΔΕΣ
> ΒΙΑ-στική οικογένεια
> Ego[μέρος 1ο]
> Δίνω-Παραδίνω-Παραδίνομαι
> Εδώ Πολυτεχνείο 

Αυτοανοσία

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

   Αυτοπεποίθηση, αυτοεκτίμηση, αυτοαντίληψη, αυτάρκεια. Γεννιόμαστε και μεγαλώνουμε με σκοπό αυτό το "αυτο-". Κάπου στη πορεία το χάνουμε. Δε ξέρω όμως αν εμείς το πετάμε ή φεύγει από μόνο του. Σίγουρα όμως καθώς τα χρόνια περνούν αναλογιζόμαστε πόσο "αυτο-ολοκληρωμένοι" υπήρξαμε κάποτε και ταυτόχρονα πόσο δύσκολο είναι να ξανά υπάρξουμε. Όλη αυτή η δύναμη που πηγάζει από τον εαυτό μας κρύβεται στα έγκατα ενός κορμιού που αναζητάει μια εξέλιξη. Τις περισσότερες φορές σκουριάζει και μένουμε μόνοι παλεύοντας να στριμώξουμε αυτά τα τέσσερα γράμματα σε όποια λέξη βρούμε. 

Σκέψεις και προβληματισμοί σχετικά με την ομοφυλοφιλία / Με αφορμή την ταινία "Η ζωή της Αντέλ"

…γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

  Είναι σκόπιμο προτού αναφερθούμε στο περιεχόμενο της ταινίας να θέσουμε το ερώτημα: πώς η ετεροφυλοφιλία έφτασε να αποτελεί μια αντικειμενική πραγματικότητα στις σημερινές κοινωνίες, πώς έφτασε να εκλαμβάνεται, δηλαδή, ως κάτι φυσικό και δεδομένο; Με τη συνηθισμένη διάθεση μου να αμφισβητήσω το αυτονόητο διερωτώμαι σε ένα δεύτερο επίπεδο, υπάρχει κάτι σε τελική ανάλυση που αποτελεί δημιούργημα εκ'φύσεως μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία ή όλα είναι προϊόντα ιστορικών και κοινωνικών διεργασιών;   

  Η ταινία πραγματεύεται τη ζωή μιας 15χρονης, της Αντέλ, που αναζητά τη σεξουαλική της ταυτότητα. Σταθμό σε τούτη την αναζήτηση αποτελεί η συνάντηση της με την Έμμα, το κορίτσι με τα μπλε μαλλιά- μεγαλύτερη της, φοιτήτρια καλών τεχνών, λεσβία. Η Αντέλ ενδίδει στη σεξουαλική της ορμή, όχι εύκολα καθώς προσπαθεί αρχικά να ορίσει τον ευατό της μένοντας πιστή στα σεξουαλικά πρότυπα που επιβάλλει η κοινωνία κι έτσι κάνει μια εφήμερη σχέση, που γρήγορα ανακαλύπτει ότι δεν την γεμίζει. Η αδιάφορη καθημερινότητα της φαίνεται να αποκτά νόημα με το που μπαίνει στη ζωή της η Έμμα και παραδίδεται γεμάτη πάθος και δίχως αναστολές σε μια σχέση που τη σημαδεύει. Οι μεγάλες σε διάρκεια ερωτικές σκηνές της ταινίας είναι πιθανό να σοκάρουν ένα ανώριμο, ίσως συντηρητικό, κοινό και σίγουρα πολλοί θα κάνουν λόγο για soft πορνό. 

   Η ταινία, συνειδητά ή ασυνείδητα, αναπαράγει κάποια στερεότυπα, όπως για παράδειγμα το ότι η "συνειδητοποιημένη" λεσβία είναι φοιτήτρια καλών τεχνών. Μια νέα με έντονες καλλιτεχνικές τάσεις, με ιδιαίτερο στυλ και φιλοσοφικές ανησυχίες. Επίσης σε πολλές κριτικές γράφτηκε ότι η ταινία δε στέκεται σε στερεότυπα όσον αφορά τις ομοφυλόφιλες σχέσεις -"τα κορίτσια ως ελεύθερα πνεύματα που απλά περνούν καλά μαζί". Πράγματι, μπορεί να μην το κάνει αυτό, ωστόσο, ο σκηνοθέτης χτίζοντας αυτή τη λεσβιακή σχέση αναπαράγει επακριβώς το κλασικό ετεροφυλοφιλικό στερεοτυπικό σχήμα μιας σχέσης. Είναι ξεκάθαρο πως η Αντέλ παίζει το ρόλο της γυναίκας-τρυφερή, ευαίσθητη, αδύναμη συναισθηματικά, φροντίζει για τις δουλειές του σπιτιού και το μαγείρεμα- ενώ η Έμμα -αποφασισμένη, καλλιεργημένη πνευματικά, έμπειρη σεξουαλικά, προσδίδει το αίσθημα της ασφάλειας- αναλαμβάνει το ρόλο του άντρα [επαναλαμβάνω για να προλάβω ενδεχόμενους χαρακτηρισμούς, στερεοτυπικό σχήμα - όχι προσωπική μου άποψη]. Την ίδια στιγμή, δηλαδή, που βλέπουμε μια ομοφυλόφιλη σχέση, κάτι που θα περίμενε κανείς να συνεπάγεται και διαφορετικούς κοινωνικούς ρόλους, ρόλους μεταξύ των φύλων, αυτό που τελικά βλέπουμε είναι οι ίδιοι ρόλοι, όπως τους ξέρουμε, ο ρόλος της γυναίκας και ο ρόλος του άντρα. Αυτό, από την άλλη, μπορεί να γίνεται σκόπιμα, θέλοντας να δείξει πως τελικά σημασία δεν έχει αν είναι κανείς ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος, αφού και στις δυο περιπτώσεις απαιτούνται τα ίδια ακριβώς πράγματα για να υπάρξει μια σχέση -αφοσίωση, αγάπη, πάθος κλπ- και επιπλέον η απιστία είναι κάτι που πληγώνει σε κάθε περίπτωση. Από μόνο του όμως αυτό δεν μας λέει τίποτα, σαφώς και απαιτούνται τα ίδια πράγματα [σε γενικές γραμμές] σε μια σχέση και σαφώς τα συναισθήματα που βιώνουμε είναι δυνάμει τα ίδια. Σημασία έχει πρωτίστως ο τρόπος που ο καθένας από εμάς βιώνει μια οποιαδήποτε σχέση και ο τρόπος αυτός διαφέρει. Επομένως, ο θεατής έχει την αίσθηση, ανεξαρτήτως σεξουαλικών προτιμήσεων, πως βλέπει μια ιστορία πάθους στην οποία θα μπορούσε να είναι πρωταγωνιστής, είτε ως ένα ετεροφυλοφιλικό πάθος είτε ως ομοφυλοφιλικό. 

   Το βασικό ερώτημα που μου προέκυψε παρακολουθώντας την ταινία είναι αυτό που θέσαμε στην αρχή, το οποίο μπορούμε να επαναλάβουμε κάπως διαφορετικά. Ήταν πάντα και σε όλες τις κοινωνίες η ετεροφυλοφιλία κάτι που ο κοινός νους θεωρούσε φυσικό και δεδομένο; Αν το ψάξει κανείς θα ανακαλύψει πως όχι. Υπάρχουν κοινωνίες μέσα στη μακρά ανθρώπινη ιστορία, στις οποίες ομοφυλοφιλία και ετεροφυλοφιλία θεωρούνταν εξίσου φυσικά και δεδομένα, νόμιμα και αποδεκτά. Οι κοινωνίες αυτές ιστορικά είναι: η κοινωνία της αρχαίας Ελλάδας και η κοινωνία της Ιαπωνιας, στην οποια οι ομοφυλοφιλικές πράξεις μεταξύ ενηλίκων (13) είναι αποδεκτές. Ας δούμε την κοινωνία της αρχαίας Αθήνας, όπου η ομοφυλοφιλία ήταν αναγνωρισμένη, νόμιμη, ευρύτερα διαδεδομένη. Μάλιστα το να πάει ένας άντρας με έναν άλλο όταν στρατοπέδευαν κάπου θεωρούταν κάτι πολύ φυσικό και κάτι που προκαλούσε, κατά κάποιον τρόπο, την αλληλεγγύη μεταξύ των στρατιωτών. Υπάρχει και μια ιστορία από τα απομνημονεύματα του Σωκράτη που έγραψε ο Ξενοφώντας, όπου διηγείται ένα περιστατικό, όπου ο Σωκράτης είχε κοιμηθεί με τον Αλκιβιάδη και ο Αλκιβιάδης προσβλήθηκε επειδή ο Σωκράτης δεν έκανε κανενός είδους σεξουαλική πράξη μαζί του κι αυτό διότι ο Αλκιβιάδης θεωρείτο ότι ήταν ωραίος και ελκυστικός  όχι μόνο για τις γυναίκες αλλά και για τους άντρες. 

   Αυτό που θέλω να πω, με αφορμή το πεδίο της σεξουαλικότητας, είναι πως οι ενορμήσεις, τα ένστικτα στον άνθρωπο καθορίζονται κοινωνικο-πολιτισμικά και όχι βιολογικά όπως στα ζώα. Δεν το λέω εγώ, το λενε οι Μπέργκερ και Λούκμαν στο βιβλίο τους Η κοινωνική κατασκευή της πραγματικότητας, ένα από τα πέντε σημαντικότερα βιβλία κοινωνιολογίας του προηγούμενου αιώνα. Αυτό που μας λένε ακριβώς είναι ότι τα ένστικτα στον άνθρωπο είναι υποαναπτυγμένα, δηλαδή το αντικείμενο που έχουν αυτά τα ένστικτα και ο τρόπος ικανοποίησης τους δεν είναι δεδομένα. Στο πεδίο της σεξουαλικότητας το βλέπουμε έντονα αυτό. Έχει ειπωθεί ότι ο άνθρωπος στο σεξ είναι ικανός για τα πάντα. Από μια ψυχαναλυτική ματιά, ο Φρόιντ μας λέει κάτι παρόμοιο, ότι ο άνθρωπος από τη στιγμή της γέννησης του είναι ένα πανσεξουαλικό ον. Τα ανθρώπινα όντα μας λέει ο Φρόιντ είναι πανσεξουαλικά, μπορούν να έλκονται και να έχουν σεξουαλική επαφή με κάθε πρόσωπο, ίσως και με κάθε αντικείμενο. Συνεπώς, είναι πιο εύστοχο να πούμε πως η σεξουαλική φύση στον άνθρωπο δεν είναι προκαθορισμένη βιολογικά αλλά κοινωνικο-πολιτισμικά και η κάθε κοινωνία ιστορικά, κατασκευάζει το δικό της σεξουαλικό πρότυπο. Το να πασάρεται η ετεροφυλοφιλία ως ο φυσικός κανόνας νομιμοποιεί πολύ συγκεκριμένες κοινωνικές σχέσεις, οι οποίες είναι πολύ πιο εύκολο να γίνουν αποδεκτές αν θεωρηθούν φυσικές και δεδομένες, παρά αν θεωρηθούν ως ιστορικά-κοινωνικά κατασκευάσματα. 

Ο δρόμος της εκδίκησης

…γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

   ‘’Βρήκα την ευκαιρία. Κατάφερα λοιπόν να σε εκδικηθώ με τον πιο  ικανοποιητικό για εμένα τρόπο. Κατάφερα να διεκδικήσω μια θέση στα συναισθήματα σου, να τα περιγελάσω και στο τέλος να αναταποδώσω στα ίσα ό,τι εσύ πρώτα είχες ξεκινήσει. Έναν άδοξο πόλεμο.’’ 

Street Fashion / Part III

…γράφει η Μαριλένα Γκικοπούλου

Η αναζήτησή μας συνεχίζεται! Ο χειμώνας έχει μπει για τα καλά και στον δρόμο "συναντάμε"τα πάντα: κασκόλ, σκουφιά, παλτό, γούνες, μποτάκια... Η εποχή τα επιβάλλει! Οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης έχουν γεμίσει με τις πιο εντυπωσιακές, χειμωνιάτικες πια, εμφανίσεις. Φυσικά κρατήσαμε τις πιο στυλάτες που συναντήσαμε και τις παρουσιάζουμε! Η Λυδία, η Σοφία, η Βάσω, η Κική και η Κατερίνα είναι φοιτήτριες, κυκλοφορούν στον δρόμο, μας εντυπωσιάζουν και τις ευχαρστούμε για τη βοήθειά τους!

Επιλογή

ΜΙΚΕΛΑΚΗΔΕΣ ΚΑΙ ΒΡΟΝΤΑΚΗΔΕΣ

…γράφει ο Γιάννης Κωνσταντινούδης

      
Η πασίγνωστη πλέον αλυσίδα cafe έχει εισβάλει στην καθημερινότητα του ανθρωπάκου.Η μικελοποίηση της πόλης έχει τεθεί σε εφαρμογή.ΣΧΕΔΙΟ - "η αποβλάκωση της μάζας".Πήρε μπρος για την διαμόρφωση της Ελλάδας.

ΒΙΑ-στική οικογένεια

...γράφει η Έφη Παλιοτζήκα

ακούω το παιδάκι να φωνάζει. η αγάπη της μητέρας του, γίνεται φωνή, χαστούκια, τραβήγματα και σμπρωξιές. και έτσι περνάνε οι μέρες του. 

τις προάλλες ήθελα να βοηθήσω, να χτυπήσω το κουδούνι, την πόρτα, έστω , τη μητέρα. να σταματήσω τη βία με βία. κάθε πρωί, το παιδί πονάει, κάθε μεσημέρι κλαίει, κάθε βράδυ ουρλιάζει και καταλήγει να κοιμάται με την ελπίδα να μην είναι τίποτα ίδιο με χτες.

Ego [μέρος 1ο]

…γράφει ο Σταμάτης [Done]

Δίνω- Παραδίνω- Παραδίνομαι

Είμαστε και εμείς που φοβόμαστε μην πέσουμε θύματα των συναισθημάτων μας που θα μας παρασύρουν κάνοντας μας να χάσουμε τον εαυτό μας και την υπόστασή μας ως αυτόνομες μονάδες. Αυτό το 2 πάντα το φοβόμουν. Αυτό που σκέφτομαι για 2, νιώθω για 2, ονειρεύομαι για 2.

17 Νοέμβρη / Εδώ Πολυτεχνείο

>Το Χρονικό της Δικτατορίας 1967-1974 

Ναι ξέρω, ξέρω θέλεις «ιδιοφυΐες» κι είσαι πρόθυμος να τις τιμήσεις. Αλλά θέλεις καλές ιδιοφυΐες, κόσμιες, σοβαρές και μετρημένες. Όχι από κείνη την ατίθαση ράτσα που γκρεμίζει φραγμούς κι αντιτίθεται στο κατεστημένο. Εσύ θες μια ιδιοφυΐα συμμαζεμένη, πειθήνια και προσγειωμένη, που να μπορείς να επιδεικνύεις στις παρελάσεις σου, χωρίς τον κίνδυνο να σε φέρει σε δύσκολη θέση.

ΤΕΥΧΟΣ 8
Νοέμβριος 2013

> Ο homo sacer σήμερα
> Ανθρώπου σφάλματα
> το βαλς των συναισθημάτων  
> street fashion vol.2 

Ανθρώπου σφάλματα

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

   Είναι αλήθεια ότι όταν βρίσκεις τη τελειότητα σε κάποιον ή κάτι παύεις να ασχολείσαι με πολλά από τα ελλατώματά του. Κάποιες φορές, αδυνατείς να πιστέψεις ότι ορισμένες συμπεριφορές συμβαίνουν στ'αλήθεια και άλλες περιμένεις μέχρι ο εαυτός σου να αποβάλλει την αηδία που έχουν μαζέψει τα μάτια και τα αφτιά του. Εντελώς αφηγηματικά όπως πάντα ξεκίνησα τη καινούργια μου ιστορία. Για κάποιους ίσως να είμαι υπερβολική, θεώρησα όμως καθήκον μου να περιγράψω μέσα σε πολύ λίγες λέξεις τι αντίκρισαν τα ματάκια μου στο κέντρο της Ευρώπης, σε ένα κέντρο πολιτισμού, σε ένα ακόμη κέντρο όπου υπάρχουν άνθρωποι που παρεκκλίνουν από το δικό μου ιδανικό ανθρώπινης μορφής και σκέψης.

Street Fashion / Part II

…γράφει η Μαριλένα Γκικοπούλου

Η μόδα του δρόμου συνεχίζεται! Ό,τι πιο μοδάτο, εκκεντρικό, εντυπωσιακό, στυλάτο και συγχρόνως καθημερινό που συναντάμε, το απαθανατίζουμε και σας το παρουσιάζουμε! Στους δρόμους της Θεσσαλονίκης κυκλοφορεί η τελευταία λέξη της μόδας! Πιάσαμε "επ' αυτοφόρω"   στον δρόμο κοπέλες με εντυπωσιακό στυλ και όμορφα ρούχα και κοσμήματα. Η Κατερίνα, η Ειρήνη, η Λυδία και η Κική μας αποκαλύπτουν τα καθημερινά τους μυστικά.