Κόκκινο φανάρι...

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Δεν ξέρω που πάει το μυαλό σας πάντως σίγουρα το κείμενο δεν θα πραγματευτεί τους οίκους ανοχής και ό,τι αυτοί συμπεριλαμβάνουν. Μπορεί στη πορεία να βρείτε ορισμένα κοινά σημεία ανάμεσα σε αυτούς και την κατάσταση που θα περιγράψω. Ωστόσο, δεν είναι τίποτα άλλο από το κόκκινο φανάρι που βλέποντας το, επιβάλλεται να σταματήσουμε. Αυτός ο κανόνας που μας καθυστερεί για οτιδήποτε θα μπορούσαμε να χάσουμε αυτά τα δευτερόλεπτα αλλά ταυτόχρονα μπορεί να σώσει τη ζωή μας. Αυτό το φανάρι που κρατάμε όλοι βαθιά μέσα μας και μας σταματάει πριν φάμε τα μούτρα μας ή μας αφήνει στάσιμους σε μια καλά βολεμένη κατάσταση.

Όπως και να έχει, δεν πρόκειται για μια δική μας απόφαση. Είναι μάλλον το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού της προσωπικότητας μας και των συνθηκών που επικρατούν. Άλλωστε αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, δεν θα λέγαμε σε τίποτα όχι, θα ζούσαμε χωρίς ανασφάλειες και κόμπλεξ και το μόνο φανάρι που θα γνωρίζαμε θα ήταν το πράσινο, που και που το πορτοκαλί για αυτούς που ενίοτε διστάζουν.

Σφραγισμένα χείλη

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Μη σκας, θα έρθει η μέρα που θα καταφέρεις να τους διώξεις από τη ζωή σου. Όλους αυτούς που σε ταλαιπωρούν χωρίς να θέλουν κάτι ουσιαστικό από σένα. Αυτό είναι το πιο εύκολο. Άλλωστε όλα στο μυαλό είναι. Ή μήπως αυτό είναι το πιο επίπονο στοιχείο; Αυτό που πέρα από τα πρόσωπα, μαζεύεις στο μυαλό σου σκέψεις και λέξεις που δεν βγάζεις ποτέ από μέσα σου γιατί νομίζεις ότι είσαι ένας δειλός και κομπλεξικός άνθρωπος. Είναι αυτό που ξεχνάς τις όψεις και σου μένουν όλα τα συναισθήματα, με τα άσχημα να κυριαρχούν και να σε κρατάνε πίσω ή να σου επιτρέπουν να προχωρήσεις αλλά με κουσούρια και κολλήματα.

Θα έρθει όμως και μια μέρα που θα νιώσεις ότι πας να σκάσεις από όσα κρατάς μέσα σου και θα αποφασίσεις να τα πετάξεις όλα προς τα έξω. Όμως η άλλη πλευρά δε θα  θέλει να ακούσει. Αυτό είναι το μεγαλύτερο σου πρόβλημα. Πιστεύεις ότι όλοι έχουν τις ίδιες σκέψεις με σένα ή ότι κάποιοι  δίνουν δεκάρα για το τι σκέφτεσαι. Δεν είναι όμως πάντα  έτσι. Οι λέξεις σου, τα συναισθήματά σου, ο ίδιος σου ο εαυτός χτυπάνε σε ένα τοίχο αδιαφορίας, σε μια νοσηρή πραγματικότητα που επιβεβαιώνει τους χειρότερους σου φόβους. Κι εσύ χτυπάς το κεφάλι σου στο τοίχο που άνοιξες το στόμα σου και αποφασίζεις ότι το «λάθος» αυτό δε θα το ξανακάνεις.

Αντί-καταπληκτικά ...

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Ο τίτλος, εμπνευσμένος από κομμάτι του αγαπημένου του καλλιτέχνη, τον κάνει να έχει τόσες τύψεις που δεν μπορεί να τον ακούσει αυτές τις δύσκολες στιγμές. «Δεν θέλω να στεναχωριέμαι με αυτόν, μόνο να ταξιδεύω» λέει. Μόνος, σε μια ξένη πόλη, με ξένους ανθρώπους, προσπαθεί να καταλάβει αν φταίει αυτός που όλα του πάνε στραβά ή κάποια ατυχία. Σίγουρα δεν είναι μάτι πάντως, και αυτό γιατί κανείς δεν τον κοίταξε όπως θα έπρεπε. Όλα επιφανειακά, όλα ανιαρά.

Μια ζωή παλεύοντας να προλάβει τα πάντα, να μην στεναχωρήσει κανένα και να κρατάει μέσα του οτιδήποτε θα ήθελε να πετάξει στο κεφάλι κάποιου. Στιγμές που όλα αυτά τα πετάει στο δικό του και λίγο αργότερα καταφέρνει να σηκωθεί, να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να παρατηρεί για ώρες τι ακριβώς δεν πάει καλά  με τον εαυτό του. Και πριν βγει στο πραγματικό κόσμο είναι έτοιμος να φορέσει το ψεύτικο χαμόγελο του. Δεν θα το κάνει όμως. Δεν έμαθε να προσποιείται για κανένα και δεν τον νοιάζει αν θα τον λυπούνται, άλλωστε θα φύγουν και αυτοί όπως έφυγαν και οι άλλοι, εκτός αν φύγει αυτός πρώτος.

Απουσία

...της Μαρίας Θεοδωράκη

Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να σκαρφιστώ κάποιον πομπώδη τίτλο, ούτε κάποιο γρίφο για να θίξω την περιέργεια σας. Τα λέει όλα από μόνος του. Ας ξεχάσουμε τους δύσκολους καιρούς και ας ασχοληθούμε με πιο ουσιώδη πράγματα. Συναισθήματα που μας έκαψαν, μας καίνε και πάντα θα μας καίνε. Υπάρχουν άνθρωποι που όταν χάνουν κάτι το αντικαθιστούν χωρίς δεύτερη σκέψη, άλλοι ψάχνονται μονίμως αλλά τίποτα δεν είναι στα μέτρα τους, ενώ άλλοι μένουν για πάντα κενοί, συνηθίζοντας αυτή την σπάνια γλυκιά και άλλοτε πικρή απουσία.