πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά;

του Πάνου Παναγιώτου...

 Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος, απόλυτα ελεύθερος και γι αυτό είναι και απόλυτα υπεύθυνος, δήλωνε ο Γάλλος φιλόσοφος, σημαντικός εκπρόσωπος του υπαρξισμού, Ζαν Πωλ Σαρτρ. Πράγματι, σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να θεωρούν εαυτούς ως ελεύθερους και αυτόνομους. Αυτή δεν είναι άλλωστε η κληρονομιά που μας άφησε η νεωτερικότητα για το άτομο, ως ένα αυτόνομο και ελεύθερο ον; Η απάντηση σε τούτη την πεποίθηση μπορεί να έρθει με εύστοχο τρόπο με τα λόγια του Ζακ Λακάν: “Είναι αυτόνομο! Ωραίο αστείο”.

Ο προλετάριος και η Apple ...

γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Πρόσφατα βρέθηκα για τις ανάγκες μιας εργασίας στο τμήμα Φιλολογίας του ΑΠΘ, όπου ανταλλάξαμε απόψεις με αρκετούς φοιτητές, μερικοί εκ των οποίων ανήκαν στην "αριστερή" παράταξη της σχολής, που απο οτι κατάλαβα ήταν μια ένωση αριστερών δυνάμεων. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν ένας φοιτητής προερχόμενος απο αυτήν την παράταξη μου εκμυστηρεύτηκε την λατρεία του για τα προϊόντα της apple, μόλις με είδε να σημειώνω σε ένα iPad. Ήξερε τα πάντα και είχε τα πάντα, απο iPhone μέχρι το καινούριο iPad mini. Ως άλλο θύμα των κοινωνικών προκαταλήψεων, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι πως δεν γίνεται ένας δηλωμένος κομμουνιστής να υιοθετεί τις συνήθειες των αιωνίων εχθρών, των καπιταλιστών και να πέφτει στη παγίδα των καπιταλιστικών κοινωνιών. Μου φάνηκε διαμετρικά αντίθετο ένας "προλετάριος" να είναι γκατζετάκιας και μάλιστα των προϊόντων της apple και να το δηλώνει, να το επιδεικνύει. Στη συνέχεια κατάλαβα οτι αυτήν την άποψη, σε ένα πρώτο επίπεδο, δεν την είχα μόνο εγώ, αλλά σε αρκετούς φάνηκε περίεργο όλο αυτό και φαντάζομαι πως πολλοί ακόμα θα το έβρισκαν λιγάκι παράδοξο.

Η αθώωση της (άκρας)Δεξιάς

…γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Η αθώωση της (άκρας)Δεξιάς

"Στατιστικά ο μύθος είναι στα Δεξιά. Εδώ είναι ουσιώδης, καλοθρεμμένος, γυαλιστερός, διάχυτος, φλύαρος, εφευρίσκεται ασταμάτητα"(Barthes). Η ελληνική κοινωνία το αποδεικνύει περίτρανα... ο μύθος βρίσκει ζωή στη Δεξιά, εκεί αναπνέει και ζει . Αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχει στα Αριστερά, απλά ένας λόγος επαναστατικός, όπως αυτός της αυθεντικής Αριστεράς, ένας λόγος που εκφράζεται απο καταπιεσμένους, ένας λόγος που είναι και στην αρχή του και στο τέλος του πολιτικός είναι ένας λόγος που αποκλείει τον μύθο. Αντίθετα ο λόγος της Δεξιάς είναι ο ίδιος ο μύθος. Ένας λόγος υποκριτικός που με ιδιαίτερη τέχνη συντηρεί και διαιωνίζει ένα σωρό αντιλήψεις που λειτουργούν υπέρ του. (εισαγωγικά για τον μύθο εδώ: ο μύθος σήμερα)