πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά;

του Πάνου Παναγιώτου...

 Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος, απόλυτα ελεύθερος και γι αυτό είναι και απόλυτα υπεύθυνος, δήλωνε ο Γάλλος φιλόσοφος, σημαντικός εκπρόσωπος του υπαρξισμού, Ζαν Πωλ Σαρτρ. Πράγματι, σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να θεωρούν εαυτούς ως ελεύθερους και αυτόνομους. Αυτή δεν είναι άλλωστε η κληρονομιά που μας άφησε η νεωτερικότητα για το άτομο, ως ένα αυτόνομο και ελεύθερο ον; Η απάντηση σε τούτη την πεποίθηση μπορεί να έρθει με εύστοχο τρόπο με τα λόγια του Ζακ Λακάν: “Είναι αυτόνομο! Ωραίο αστείο”.

Ο προλετάριος και η Apple ...

γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Πρόσφατα βρέθηκα για τις ανάγκες μιας εργασίας στο τμήμα Φιλολογίας του ΑΠΘ, όπου ανταλλάξαμε απόψεις με αρκετούς φοιτητές, μερικοί εκ των οποίων ανήκαν στην "αριστερή" παράταξη της σχολής, που απο οτι κατάλαβα ήταν μια ένωση αριστερών δυνάμεων. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν ένας φοιτητής προερχόμενος απο αυτήν την παράταξη μου εκμυστηρεύτηκε την λατρεία του για τα προϊόντα της apple, μόλις με είδε να σημειώνω σε ένα iPad. Ήξερε τα πάντα και είχε τα πάντα, απο iPhone μέχρι το καινούριο iPad mini. Ως άλλο θύμα των κοινωνικών προκαταλήψεων, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι πως δεν γίνεται ένας δηλωμένος κομμουνιστής να υιοθετεί τις συνήθειες των αιωνίων εχθρών, των καπιταλιστών και να πέφτει στη παγίδα των καπιταλιστικών κοινωνιών. Μου φάνηκε διαμετρικά αντίθετο ένας "προλετάριος" να είναι γκατζετάκιας και μάλιστα των προϊόντων της apple και να το δηλώνει, να το επιδεικνύει. Στη συνέχεια κατάλαβα οτι αυτήν την άποψη, σε ένα πρώτο επίπεδο, δεν την είχα μόνο εγώ, αλλά σε αρκετούς φάνηκε περίεργο όλο αυτό και φαντάζομαι πως πολλοί ακόμα θα το έβρισκαν λιγάκι παράδοξο.

Η αθώωση της (άκρας)Δεξιάς

…γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Η αθώωση της (άκρας)Δεξιάς

"Στατιστικά ο μύθος είναι στα Δεξιά. Εδώ είναι ουσιώδης, καλοθρεμμένος, γυαλιστερός, διάχυτος, φλύαρος, εφευρίσκεται ασταμάτητα"(Barthes). Η ελληνική κοινωνία το αποδεικνύει περίτρανα... ο μύθος βρίσκει ζωή στη Δεξιά, εκεί αναπνέει και ζει . Αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχει στα Αριστερά, απλά ένας λόγος επαναστατικός, όπως αυτός της αυθεντικής Αριστεράς, ένας λόγος που εκφράζεται απο καταπιεσμένους, ένας λόγος που είναι και στην αρχή του και στο τέλος του πολιτικός είναι ένας λόγος που αποκλείει τον μύθο. Αντίθετα ο λόγος της Δεξιάς είναι ο ίδιος ο μύθος. Ένας λόγος υποκριτικός που με ιδιαίτερη τέχνη συντηρεί και διαιωνίζει ένα σωρό αντιλήψεις που λειτουργούν υπέρ του. (εισαγωγικά για τον μύθο εδώ: ο μύθος σήμερα)

"Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει" ?

"Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει" ? 

…γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Για άλλους μια απλή φράση,για άλλους μια ιδέα,ένα motto,ένα σύνθημα που για κάποιους τείνει να πάρει χαρακτηριστικά ιδεολογίας... Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ...ένα γνωστό εμβατήριο που μας ακολουθεί εδώ και χρόνια και που στις μέρες μας έχει ξαναβρεί την δυναμική του,που στο κάτω-κάτω ποτέ δεν είχε χάσει...

Η εν λόγω φράση συνδέεται και με άλλες παρόμοιες που ακούγονται συχνά απο στόματα Ελλήνων εθνικιστών,αν και οχι απαραίτητα μόνο εθνικιστών, όπως "η χώρα αυτή δεν γονατίζει,παρά μόνο μπροστά στους νεκρούς της" και ένα σωρό τέτοιου είδους ιδέες και συνθήματα που πολλές φορές βρίσκουμε γραμμένα στα διάφορα πανό.Μήπως όμως,όπως όλα σε τούτο τον κόσμο έχουν μια αρχή και ένα τέλος,όλα γεννιούνται και όλα πεθαίνουν,έτσι και η Ελλάδα μας  πεθαίνει ή μήπως έχει πεθάνει και δεν το καταλάβαμε γιατί ποτέ δεν μας το είπαν οι έγκριτοι δημοσιογράφοι των δελτίων των 8 ;

Το άκουσμα αυτής της φράσης [την οποία μπορεί κανείς να ακούσει παντού,σε ένα καφενείο,σε μια φοιτητική καφετέρια,στα τραπεζάκια έξω απο τις αίθουσες των πανεπιστημίων,σε μια πολιτική εκπομπή,στις ειδήσεις,στον λόγο ενός πολιτικού αρχηγού...παντού] μου προκαλεί γέλιο και πίσω απο την διάθεση για ειρωνεία  κρύβεται πάντα ένας προβληματισμός...που ζούνε αυτοί οι άνθρωποι που φωνάζουν παθιασμένα "Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει";Ενδεχομένως να ζουν σε κάποιο παράλληλο σύμπαν,όπου η Ελλάδα ζει ή έστω αργοπεθαίνει,πάντως είναι ακόμα ζωντανή ή απλά στο σύμπαν των media,μέσα σε όλη αυτήν την κατασκευή μιας πραγματικότητας, στην οποία υπάρχει φως στο τέλος του σκοτεινού τούνελ,υπάρχει ελπίδα.Μια ελπίδα όμως που περιορίζεται σε δηλώσεις πρωθυπουργών και άλλων ισχυρών παραγόντων οτι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα απο το 2014 και μετά... (θυμάμαι το 2010 ο υπουργός οικονομικών (Παπακωνσταντίνου) δήλωνε πως το 2012 τα πράγματα θα φτιάξουν,μετά μας είπαν το 2013 και πάει λέγοντας). Πάντως εγώ ζω σε μια χώρα που ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού της δεν έχει να φάει,κυριολεκτικά,όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου βλέπεις ανθρώπους απεγνωσμένους,ανθρώπους που χάνουν τις δουλειές τους,που δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες,που δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους τα στοιχειώδη.Βλέπω παιδιά να  λιποθυμούν στα σχολεία απο την πείνα.Βλέπω κάποιους που μέχρι χθες ζούσαν αξιοπρεπέστατα να χάνουν τα σπίτια τους και να μένουν στους δρόμους.Βλέπω συνανθρώπους μας να αυτοκτονούν.Βλέπω τους νέους να φεύγουν γιατί δεν μπορούν να δουν το φως που κάποιοι βλέπουν να αχνοφαίνεται στο τέλος του μεγάλου αυτού τούνελ.Βλέπω την ανεργία να φτάνει στο 30% και στο 60% για τους νέους μέχρι 25 ετών.Βλέπω την χώρα μου να συνεχίζει να ακολουθεί τις καταστροφικές πολιτικές που μας έφτασαν στο χείλος του γκρεμού.Βλέπω την Ελλάδα μας να πεθαίνει αν δεν έχει ήδη  πεθάνει!