ο Freud για την ομοφυλοφιλία

    

    Στη λαϊκή αντίληψη για τη σεξουαλικότητα ανταποκρίνεται με τον ωραιότερο τρόπο ο ποιητικός μύθος για τον χωρισμό του ανθρώπου σε δύο μισά - άντρας και γυναίκα -, που στον έρωτα πασχίζουν να γίνουν πάλι ένα. Γι αυτό ακούει κανείς με μεγάλη κατάληψη ότι υπάρχουν άντρες, για τους οποίους όχι η γυναίκα αλλά ο άντρας, και γυναίκες, για τις οποίες όχι ο άντρας, αλλά η γυναίκα αποτελούν το σεξουαλικό αντικείμενο. Τέτοια άτομα αποκαλούνται εναντιόφυλοι ή, καλύτερα, ομοφυλόφιλοι, και το σχετικό γεγονός ομοφυλοφιλία. Ο αριθμός αυτών των ανθρώπων είναι πολύ μεγάλος, αν και ο ακριβής υπολογισμός του είναι δύσκολος.

fashion

Άκρως καλοκαιρινό!

...γράφει η Μαριλένα Γκικοπούλου 

 Το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά, η εξεταστική τελείωσε και τώρα... ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε διακοπές; Εμένα το μαγιό. Γιατί διακοπές= θάλασσα! Αν είσαι λοιπόν της τελευταίας στιγμής και αναποφάσιστη, σε λίγες μέρες φεύγεις και δεν έχεις βάλει ακόμα στη βαλίτσα το μαγιό σου, ρίξε μια ματιά εδώ! 

Μα επειδή το μέλλον σού ανήκει, αναμφίβολα σου ανήκει, ρίξε μια ματιά στον εαυτό σου. Κοίτα τον όπως είναι πραγματικά. Άκου αυτό που κανένας από τους ηγέτες και τους αντιπροσώπους σου δεν τολμά να σου πει: Είσαι «άνθρωπος μικρός, κοινός». Συλλογίσου τη διπλή έννοια που έχουν τούτες οι λέξεις, «μικρός» και «κοινός»...

   Τεύχος 1     

ΙΟΥΝΙΟΣ 2013

>[Από το κλείσιμο της ΕΡΤ στην πολιτική αστάθεια]σκέψεις & προβληματισμοί

>Η επιστροφή

>Περί Δημοκρατίας

>το κλείσιμο της ΕΡΤ / photoαφιέρωμα 

>success story είπατε? / photoαφιέρωμα 

για την ΕΡΤ

 Από το κλείσιμο της ΕΡΤ στην πολιτική αστάθεια

σκέψεις&προβληματισμοί

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Τρίτη 11 Ιουνίου. Βράδυ. Από σχόλια φίλων στα social media και από διάφορα άρθρα συνειδητοποιώ πως κάτι τρέχει με την ΕΡΤ. Η δήλωση του πρώην πανελίστα και νυν κυβερνητικού εκπροσώπου μόνο αηδία και ντροπή μπορεί να μου προκαλέσει. "[...] Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, η ΕΡΤ, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης. Κι αυτό τελειώνει σήμερα. Την ΕΡΤ την πληρώνει ο ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού [...], έχει τριπλάσιο ως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς [...]. Η "αμαρτωλή", σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, ΕΡΤ κλείνει και μια ακόμη μαύρη σελίδα, μια από τις πολλές των τελευταίων ετών, έρχεται να προστεθεί στην ελληνική ιστορία. 

επιστροφή

Η επιστροφή

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσες μέρες, ώρες, στιγμές χρειάζονται για να αλλάξουν τα πάντα; Για να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, για να γίνεις ξαφνικά ευτυχισμένος ή αντίθετα, δυστυχισμένος; Θα σου πω εγώ. Μια στιγμή, μέχρι κάτι να χαθεί. Όλοι και όλα φεύγουν. Τίποτα δεν μένει για πάντα. Ακόμα κι αν δεν φταις για αυτή την εξαφάνιση σίγουρα κάποια στιγμή θα χρεωθεί στο λογαριασμό σου. Πέρασε καιρός από τη τελευταία φορά που τα λέγαμε. Στο διάστημα αυτό, είδα ανθρώπους να φεύγουν, είδα εμένα να φεύγω, είδα ένα κομμάτι της Ελλάδας να φεύγει.

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 1]

  Περί Δημοκρατίας

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

[εισαγωγικά εδώ: η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης]

   Δημοκρατία: "πολιτικό σύστημα του οποίου η λειτουργία βασίζεται στη βούληση της πλειοψηφίας του λαού" διαβάζουμε στο Λεξικό της Φιλοσοφίας του Θεοδόση Πελεγρίνη (2009:170). Ένας όρος που αποτελεί ίσως το συνηθέστερο κομβικό σημείο πολιτικών λόγων, ένα μετέωρο σημαίνον με βάση τη Θεωρία του Λόγου των Laclau και Mouffe, ένα σημαίνον δηλαδή που διεκδικούν πολλοί αντίθετοι λόγοι να επενδύσουν με διαφορετικό νόημα. Πράγματι, σήμερα είναι όλοι Δημοκράτες. Συντηρητικοί, φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, αναρχικοί, φασίστες και νεοναζί επικαλούνται τη δημοκρατία και τις αρετές της (Heywood,2006:105), επιβεβαιώνοντας τη μεγάλη αμφισημία που σημαδεύει αυτήν τη γεμάτη συναισθηματική φόρτιση έννοια. 

όταν οι εικόνες μιλούν από μόνες τους [part 1]

το κλείσιμο της ΕΡΤ

photoαφιέρωμα 

όταν οι εικόνες μιλούν από μόνες τους [part 2]

success story είπατε?

Θέλω να σε βοηθήσω να πάψεις να είσαι υπάνθρωπος και να γίνεις «ο εαυτός σου». «Ο εαυτός σου», λέω. Όχι η εφημερίδα που διαβάζεις, μήτε η άποψη του μοχθηρού σου γείτονα, αλλά «ο εαυτός σου».

ΙΟΥΝΙΟΣ 2013
ΤΕΥΧΟΣ 0

> πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά;

>  κόκκινο φανάρι

>  ο προλετάριος και η apple

>  σφραγισμένα χείλη

>  η αθώωση της (άκρας) Δεξιάς

>  η πραγματική χρυσή αυγή

>  αντί-καταπληκτικά

>  η ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει ?

>  "-Δάσκαλε, δείξε μου το δρόμο" - "Είναι στα πόδια σου"

>  απουσία

>  ηγέτες δίχως όραμα

>  γιατί δεν πρέπει να φοβάσαι

πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά;

του Πάνου Παναγιώτου...

 Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος, απόλυτα ελεύθερος και γι αυτό είναι και απόλυτα υπεύθυνος, δήλωνε ο Γάλλος φιλόσοφος, σημαντικός εκπρόσωπος του υπαρξισμού, Ζαν Πωλ Σαρτρ. Πράγματι, σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να θεωρούν εαυτούς ως ελεύθερους και αυτόνομους. Αυτή δεν είναι άλλωστε η κληρονομιά που μας άφησε η νεωτερικότητα για το άτομο, ως ένα αυτόνομο και ελεύθερο ον; Η απάντηση σε τούτη την πεποίθηση μπορεί να έρθει με εύστοχο τρόπο με τα λόγια του Ζακ Λακάν: “Είναι αυτόνομο! Ωραίο αστείο”.

Κόκκινο φανάρι...

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Δεν ξέρω που πάει το μυαλό σας πάντως σίγουρα το κείμενο δεν θα πραγματευτεί τους οίκους ανοχής και ό,τι αυτοί συμπεριλαμβάνουν. Μπορεί στη πορεία να βρείτε ορισμένα κοινά σημεία ανάμεσα σε αυτούς και την κατάσταση που θα περιγράψω. Ωστόσο, δεν είναι τίποτα άλλο από το κόκκινο φανάρι που βλέποντας το, επιβάλλεται να σταματήσουμε. Αυτός ο κανόνας που μας καθυστερεί για οτιδήποτε θα μπορούσαμε να χάσουμε αυτά τα δευτερόλεπτα αλλά ταυτόχρονα μπορεί να σώσει τη ζωή μας. Αυτό το φανάρι που κρατάμε όλοι βαθιά μέσα μας και μας σταματάει πριν φάμε τα μούτρα μας ή μας αφήνει στάσιμους σε μια καλά βολεμένη κατάσταση.

Όπως και να έχει, δεν πρόκειται για μια δική μας απόφαση. Είναι μάλλον το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού της προσωπικότητας μας και των συνθηκών που επικρατούν. Άλλωστε αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, δεν θα λέγαμε σε τίποτα όχι, θα ζούσαμε χωρίς ανασφάλειες και κόμπλεξ και το μόνο φανάρι που θα γνωρίζαμε θα ήταν το πράσινο, που και που το πορτοκαλί για αυτούς που ενίοτε διστάζουν.

Ο προλετάριος και η Apple ...

γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Πρόσφατα βρέθηκα για τις ανάγκες μιας εργασίας στο τμήμα Φιλολογίας του ΑΠΘ, όπου ανταλλάξαμε απόψεις με αρκετούς φοιτητές, μερικοί εκ των οποίων ανήκαν στην "αριστερή" παράταξη της σχολής, που απο οτι κατάλαβα ήταν μια ένωση αριστερών δυνάμεων. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν ένας φοιτητής προερχόμενος απο αυτήν την παράταξη μου εκμυστηρεύτηκε την λατρεία του για τα προϊόντα της apple, μόλις με είδε να σημειώνω σε ένα iPad. Ήξερε τα πάντα και είχε τα πάντα, απο iPhone μέχρι το καινούριο iPad mini. Ως άλλο θύμα των κοινωνικών προκαταλήψεων, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι πως δεν γίνεται ένας δηλωμένος κομμουνιστής να υιοθετεί τις συνήθειες των αιωνίων εχθρών, των καπιταλιστών και να πέφτει στη παγίδα των καπιταλιστικών κοινωνιών. Μου φάνηκε διαμετρικά αντίθετο ένας "προλετάριος" να είναι γκατζετάκιας και μάλιστα των προϊόντων της apple και να το δηλώνει, να το επιδεικνύει. Στη συνέχεια κατάλαβα οτι αυτήν την άποψη, σε ένα πρώτο επίπεδο, δεν την είχα μόνο εγώ, αλλά σε αρκετούς φάνηκε περίεργο όλο αυτό και φαντάζομαι πως πολλοί ακόμα θα το έβρισκαν λιγάκι παράδοξο.

Σφραγισμένα χείλη

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Μη σκας, θα έρθει η μέρα που θα καταφέρεις να τους διώξεις από τη ζωή σου. Όλους αυτούς που σε ταλαιπωρούν χωρίς να θέλουν κάτι ουσιαστικό από σένα. Αυτό είναι το πιο εύκολο. Άλλωστε όλα στο μυαλό είναι. Ή μήπως αυτό είναι το πιο επίπονο στοιχείο; Αυτό που πέρα από τα πρόσωπα, μαζεύεις στο μυαλό σου σκέψεις και λέξεις που δεν βγάζεις ποτέ από μέσα σου γιατί νομίζεις ότι είσαι ένας δειλός και κομπλεξικός άνθρωπος. Είναι αυτό που ξεχνάς τις όψεις και σου μένουν όλα τα συναισθήματα, με τα άσχημα να κυριαρχούν και να σε κρατάνε πίσω ή να σου επιτρέπουν να προχωρήσεις αλλά με κουσούρια και κολλήματα.

Θα έρθει όμως και μια μέρα που θα νιώσεις ότι πας να σκάσεις από όσα κρατάς μέσα σου και θα αποφασίσεις να τα πετάξεις όλα προς τα έξω. Όμως η άλλη πλευρά δε θα  θέλει να ακούσει. Αυτό είναι το μεγαλύτερο σου πρόβλημα. Πιστεύεις ότι όλοι έχουν τις ίδιες σκέψεις με σένα ή ότι κάποιοι  δίνουν δεκάρα για το τι σκέφτεσαι. Δεν είναι όμως πάντα  έτσι. Οι λέξεις σου, τα συναισθήματά σου, ο ίδιος σου ο εαυτός χτυπάνε σε ένα τοίχο αδιαφορίας, σε μια νοσηρή πραγματικότητα που επιβεβαιώνει τους χειρότερους σου φόβους. Κι εσύ χτυπάς το κεφάλι σου στο τοίχο που άνοιξες το στόμα σου και αποφασίζεις ότι το «λάθος» αυτό δε θα το ξανακάνεις.

Η αθώωση της (άκρας)Δεξιάς

…γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Η αθώωση της (άκρας)Δεξιάς

"Στατιστικά ο μύθος είναι στα Δεξιά. Εδώ είναι ουσιώδης, καλοθρεμμένος, γυαλιστερός, διάχυτος, φλύαρος, εφευρίσκεται ασταμάτητα"(Barthes). Η ελληνική κοινωνία το αποδεικνύει περίτρανα... ο μύθος βρίσκει ζωή στη Δεξιά, εκεί αναπνέει και ζει . Αυτό δε σημαίνει πως δεν υπάρχει στα Αριστερά, απλά ένας λόγος επαναστατικός, όπως αυτός της αυθεντικής Αριστεράς, ένας λόγος που εκφράζεται απο καταπιεσμένους, ένας λόγος που είναι και στην αρχή του και στο τέλος του πολιτικός είναι ένας λόγος που αποκλείει τον μύθο. Αντίθετα ο λόγος της Δεξιάς είναι ο ίδιος ο μύθος. Ένας λόγος υποκριτικός που με ιδιαίτερη τέχνη συντηρεί και διαιωνίζει ένα σωρό αντιλήψεις που λειτουργούν υπέρ του. (εισαγωγικά για τον μύθο εδώ: ο μύθος σήμερα)

Η πραγματική Χρυσή Αυγή ...

Ο μύθος της Χρυσής Αυγής

Οι νεοναζιστές-γερμανοτσολιάδες τύποι της χρυσής αυγής που χάρη στην καλοστημένη προπαγάνδα του συστήματος μας παρουσιάζονται σήμερα ως κανονικοί άνθρωποι. Ο τύπος και γενικότερα τα ΜΜΕ έχουν εστιάσει στην ελαφρύτερη πλευρά των χρυσαυγιτών, επιχειρώντας πολλές φορές να τους μετατρέψουν σε είδωλα. Ακόμα και πριν λίγους μήνες, όταν στην εκπομπή αυτού του απίστευτου δημοσιογράφου,του Παπαδάκη, ο Κασιδιάρης επιτέθηκε, σφαλιαρίζοντας μάλιστα την Λιάνα Κανέλλη, υπήρξαν εκπομπές και ακροδεξιές ή δεξιές εφημερίδες που πέρα απο τη τυπική καταδίκη του περιστατικού, λίγο-πολύ δικαιολόγησαν αυτη τη τραγική συμπεριφορά. Και τότε ήταν που άρχισαν τα ρεπορτάζ στα υπό κατάρρευση μεσημεριανά και σε άλλες, πιο "σοβαρές" εκπομπές για τη ζωή του Κασιδιάρη-με ποια τα έχει, πόσο πολύ αγαπάει την πατρίδα του, πόσο βοηθάει αυτός και οι όμοιοι του ηλικιωμένες κυρίες να περάσουν το δρόμο κλπ, χτίζοντας του προφίλ "ροκ-σταρ".

Αντί-καταπληκτικά ...

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Ο τίτλος, εμπνευσμένος από κομμάτι του αγαπημένου του καλλιτέχνη, τον κάνει να έχει τόσες τύψεις που δεν μπορεί να τον ακούσει αυτές τις δύσκολες στιγμές. «Δεν θέλω να στεναχωριέμαι με αυτόν, μόνο να ταξιδεύω» λέει. Μόνος, σε μια ξένη πόλη, με ξένους ανθρώπους, προσπαθεί να καταλάβει αν φταίει αυτός που όλα του πάνε στραβά ή κάποια ατυχία. Σίγουρα δεν είναι μάτι πάντως, και αυτό γιατί κανείς δεν τον κοίταξε όπως θα έπρεπε. Όλα επιφανειακά, όλα ανιαρά.

Μια ζωή παλεύοντας να προλάβει τα πάντα, να μην στεναχωρήσει κανένα και να κρατάει μέσα του οτιδήποτε θα ήθελε να πετάξει στο κεφάλι κάποιου. Στιγμές που όλα αυτά τα πετάει στο δικό του και λίγο αργότερα καταφέρνει να σηκωθεί, να κοιταχτεί στον καθρέφτη και να παρατηρεί για ώρες τι ακριβώς δεν πάει καλά  με τον εαυτό του. Και πριν βγει στο πραγματικό κόσμο είναι έτοιμος να φορέσει το ψεύτικο χαμόγελο του. Δεν θα το κάνει όμως. Δεν έμαθε να προσποιείται για κανένα και δεν τον νοιάζει αν θα τον λυπούνται, άλλωστε θα φύγουν και αυτοί όπως έφυγαν και οι άλλοι, εκτός αν φύγει αυτός πρώτος.