Σκέψεις για την ευθύνη του λαού

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου 

                                               Ν' αγαπάς την ευθύνη. Να λες: 

Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. 

Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.

  Από τότε που ξέσπασε το ζήτημα της "κρίσης" κάνει συχνά την εμφάνιση του στα χείλη πολλών το ερώτημα "ποιος φταίει" / "ποιος έχει την ευθύνη". Η απάντηση για μένα είναι κάτι παραπάνω από απλή. Φταίμε εμείς. Εγώ, εσύ, όλοι! Αν θέλετε για να νιώσετε καλύτερα, ας το διατυπώσω λίγο διαφορετικά. Φταίμε και εμείς, ίσως μάλιστα πολύ περισσότερο από όσο φανταζόμαστε. Είναι η ώρα να αναλάβουμε επιτέλους την ευθύνη μας. Ο καθένας ξεχωριστά. Μόνο τότε, όταν συνειδητοποιήσουμε πως για τη σημερινή κατάσταση της χώρας, για τα δεινά που περνά ο καθένας μας, είμαστε υπεύθυνοι εμείς οι ίδιοι, μόνο τότε θα μπορέσουμε να προχωρήσουμε μπροστά, θα μπορέσουμε να "αδράξουμε τη μέρα". 

  "Λες ανοησίες! Τι ευθύνη αναλογεί σε εμάς, στον απλό λαό"; Σε ακούω να ρωτάς εκνευρισμένος. Επιμένω! Η ευθύνη που αναλογεί στο λαό είναι τεράστια. Η θέση μου αυτή δε σχετίζεται σε καμία περίπτωση με το γνωστό και αηδιαστικό "μαζί τα φάγαμε", εκφρασμένο από τον εξίσου αηδιαστικό πολιτικό Θεόδωρο Πάγκαλο [εγγονό του γνωστού και συνονόματου δικτάτορα το 1925-26] και οικειοποιημένο από ένα αμαρτωλό πολιτικό σύστημα που επιθυμεί διακαώς να καταστήσει συνένοχο τον λαό. Όχι δεν μιλώ για τέτοιου είδους ευθύνη. Θα εξηγήσω αμέσως τι εννοώ.

Η απώλεια

...γράφει η Ελευθερία Ντρίζη

Μισώ τη θνητή μου φύση Και ότι συνεπάγεται αυτής

τον πόνο, τη θλίψη, τη ματαιότητα 

Εκείνος απαλλάχθηκε από όλα Και τώρα αδέσμευτος από τη φυλακή του σώματος του

Χωρίς το μίασμα που καταναγκαστικά αποκτάς με το πέρασμα του χρόνου 

ταξιδεύει 

επιμελώς άτιτλο

...γράφει η Ελευθερία Ντρίζη

ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΟΣ Ο ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΜΑΣ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΘΑ ΣΤΑΘΩ ΘΑΡΡΑΛΕΑ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΕΑΜΑ ΤΗΣ ΑΝΑΧΩΡΗΣΗΣ ΣΟΥ. ΔΕΝ ΘΑ ΚΛΑΨΩ ΔΕΝ ΘΑ ΛΥΓΙΣΩ ΔΕΝ ΘΑ ΠΟΝΕΣΩ. ΘΑ ΜΕΙΝΩ ΑΤΑΡΑΧΗ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΟΥ ΕΥΘΥΤΕΝΗΣ ΘΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΣΑΝ ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΕΤΟΙΜΗ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΛΕΘΡΟ, ΘΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΙΧΑ ΟΤΑΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΕΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΣΟΥ ΦΙΛΙ ΘΑ ΣΕ ΚΟΙΤΑΖΩ ΜΕ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΓΙΑΤΙ ΕΣΤΩ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΜΟΥ ΧΑΡΙΣΕΣ ΕΣΕΝΑ! ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΤΙ ΦΕΥΓΕΙΣ. ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΟΤΙ ΑΞΙΩΘΗΚΑ ΣΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟΝ ΜΑΤΑΙΟ-ΧΑΡΤΙΝΟ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΣΕ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΝΑ ΖΗΣΩ ΤΟ ΥΠΕΡΤΑΤΟ ΑΙΣΘΗΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ! ΑΦΟΥ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΩΡΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΠΕΡΝΑΝ ΚΑΙ ΣΚΟΡΠΙΖΟΝΤΑΙ ΣΑΝ ΤΗΝ

To ξέρω, ανθρωπάκο, ότι συνηθίζεις να βγάζεις αμέσως τρελό όποιον σου λέει αλήθειες που δε σου αρέσουν. θεωρείς τον εαυτό σου «φυσιολογικό»! Μάντρωσες τους τρελούς και μείνατε οι φυσιολογικοί να κουμαντάρετε τον κόσμο. Τότε, λοιπόν, ποιος φταίει για όλα τα στραβά και τα ανάποδα;

ΙΟΥΛΙΟΣ 2013

   ΤΕΥΧΟΣ 2

> Περί Μεταδημοκρατίας
> Η ψυχανάλυση του ρατσισμού

> ΑλλάΖΩ

> "Τα φωτεινά μάτια του κινδύνου" 

> ο Freud για την ομοφυλοφιλία

> fashion / Άκρως καλοκαιρινό!
> έρωτας

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 2 / Περί Μεταδημοκρατίας]

Περί Μεταδημοκρατίας

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου                                                                    

[εισαγωγικά & το προηγούμενο μέρος εδώ ]

 Μεταδημοκρατία... τι ακριβώς εννοούμε με τον όρο αυτόν και ποια είναι τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του; Σε αυτά τα ερωτήματα θα προσπαθήσω να απαντήσω στις γραμμές που ακολουθούν, στηρίζοντας τα λεγόμενα μου στο ομώνυμο βιβλίο του Κόλιν Κράουτς, με αναφορές στο έργο του Ζακ Ρανσιέρ και άλλων θεωρητικών. Σε γενικές γραμμές, με τον όρο "μεταδημοκρατία" δηλώνουμε μια βαθιά ρωγμή που έχει υποστεί η δημοκρατία τα τελευταία 30 τουλάχιστον χρόνια. Μια ρωγμή που δεν σημαίνει ότι βαδίζουμε προς κάτι τελείως αντι-δημοκρατικό. Υπάρχει μεν μια κρίση του δημοκρατικού μοντέλου που μας κατευθύνει σε κάτι που δεν είναι τόσο δημοκρατικό, όσο το ξέραμε και όσο δημοκρατικό μπορούσε να είναι, κάτι όμως που δεν είναι και τελείως αντι-δημοκρατικό. Γι αυτό χρησιμοποιούμε έναν όρο που ενέχει την έννοια της δημοκρατίας και ταυτόχρονα δηλώνει μια απόσταση από αυτήν. Άλλωστε το ίδιο το πρόθημα "μετά" δηλώνει μια μετάλλαξη που μειώνει τη σημασία της έννοιας που ακολουθεί, στην προκειμένη περίπτωση της δημοκρατίας (Κράουτς/ 2006:77)

Η ψυχανάλυση του ρατσισμού

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Αν για έναν λόγο είναι τόσο επικίνδυνος ο ρατσισμός, τούτος είναι ακριβώς επειδή μας αφορά όλους. Ναι όλους. Δεν αφορά μονάχα κάποιους αμόρφωτους, μαύρους, ξένους, μετανάστες -νόμιμους και μη-, ομοφυλόφιλους, αριστερούς ή οτιδήποτε άλλο. Μας αφορά όλους. Θα επιχειρήσουμε παρακάτω μια ψυχανάλυση αυτού του φαινομένου. Τι είναι αυτό που κάνει κάποιον ρατσιστή; Τι "άνθρωπος" είναι αυτός που μισεί συνανθρώπους του; Γιατί μας αφορά όλους;

ΑλλάΖΩ

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

«Θέλω να μου εξηγηθούν τα πάντα. Και ο λόγος είναι αδύναμος μπροστά στην κραυγή της καρδιάς» είπε ο Αλμπέρ Καμύ και εγώ σκόνταψα πάνω του σε μια στιγμή εντελώς ανεξήγητη για τα συνηθισμένα καταθλιπτικά και μίζερα δεδομένα μου. Δεν ξέρω αν φταίει η ζέστη, το ερωτηματικό που αραχνιάζει μέσα μου ή αυτή η εντελώς περίεργη πληρότητα που με κάνει να νιώθω τύψεις το τελευταίο καιρό. Ομολογώ πως δεν ξέρω σε ποιο μέρος του αποφθέγματος κόλλησα περισσότερο, στο ότι θα ήθελα να ξέρω τα πάντα ή στο πόσο δυνατή είναι η κραυγή της καρδιάς; Προφανώς το πρώτο συμπεριλαμβάνει το δεύτερο. Είναι άραγε τόσο ισχυρή ώστε να αλλάξει έναν ολόκληρο εσωτερικό κόσμο; Να κρύψει στα έγκατα της ολόκληρο το παρελθόν και να ξυπνήσει αυτό τον άλλο εαυτό που κάποτε μας κρατούσε αλυσοδεμένους;

"Τα φωτεινά μάτια του κινδύνου"

...γράφει ο Βασίλης Θυμιανίδης

    Καθώς λοιπόν διάβαζα‘’μετά κόπων και βασάνων’’  για την περιβόητη εξεταστική του Ιουνίου είχα την τύχη μέσα στο ξεσκαρτάρισμα που έκανα, προκειμένου να βγάλω την ύλη έγκαιρα, να πέσει το μάτι μου σε μια σελίδα και συγκεκριμένα σε μια φράση που με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο θα κάνει τακτικές εφόδους στη ζωή και την καθημερινότητά μου.
     ‘’Οι άνθρωποι, που δεν τολμούν να ξανοιχτούν στις ανοιχτές θάλασσες, τιμωρούνται κατά το ότι δεν αντικρίζουν ποτέ τα φωτεινά μάτια του κινδύνου και στην καλύτερη περίπτωση, γνωρίζουν μόνο τη μισή ζωή.’’ Λιούις Μάμφορντ

ο Freud για την ομοφυλοφιλία

    

    Στη λαϊκή αντίληψη για τη σεξουαλικότητα ανταποκρίνεται με τον ωραιότερο τρόπο ο ποιητικός μύθος για τον χωρισμό του ανθρώπου σε δύο μισά - άντρας και γυναίκα -, που στον έρωτα πασχίζουν να γίνουν πάλι ένα. Γι αυτό ακούει κανείς με μεγάλη κατάληψη ότι υπάρχουν άντρες, για τους οποίους όχι η γυναίκα αλλά ο άντρας, και γυναίκες, για τις οποίες όχι ο άντρας, αλλά η γυναίκα αποτελούν το σεξουαλικό αντικείμενο. Τέτοια άτομα αποκαλούνται εναντιόφυλοι ή, καλύτερα, ομοφυλόφιλοι, και το σχετικό γεγονός ομοφυλοφιλία. Ο αριθμός αυτών των ανθρώπων είναι πολύ μεγάλος, αν και ο ακριβής υπολογισμός του είναι δύσκολος.

fashion

Άκρως καλοκαιρινό!

...γράφει η Μαριλένα Γκικοπούλου 

 Το καλοκαίρι έχει μπει για τα καλά, η εξεταστική τελείωσε και τώρα... ΔΙΑΚΟΠΕΣ! Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε διακοπές; Εμένα το μαγιό. Γιατί διακοπές= θάλασσα! Αν είσαι λοιπόν της τελευταίας στιγμής και αναποφάσιστη, σε λίγες μέρες φεύγεις και δεν έχεις βάλει ακόμα στη βαλίτσα το μαγιό σου, ρίξε μια ματιά εδώ! 

Μα επειδή το μέλλον σού ανήκει, αναμφίβολα σου ανήκει, ρίξε μια ματιά στον εαυτό σου. Κοίτα τον όπως είναι πραγματικά. Άκου αυτό που κανένας από τους ηγέτες και τους αντιπροσώπους σου δεν τολμά να σου πει: Είσαι «άνθρωπος μικρός, κοινός». Συλλογίσου τη διπλή έννοια που έχουν τούτες οι λέξεις, «μικρός» και «κοινός»...

   Τεύχος 1     

ΙΟΥΝΙΟΣ 2013

>[Από το κλείσιμο της ΕΡΤ στην πολιτική αστάθεια]σκέψεις & προβληματισμοί

>Η επιστροφή

>Περί Δημοκρατίας

>το κλείσιμο της ΕΡΤ / photoαφιέρωμα 

>success story είπατε? / photoαφιέρωμα 

για την ΕΡΤ

 Από το κλείσιμο της ΕΡΤ στην πολιτική αστάθεια

σκέψεις&προβληματισμοί

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Τρίτη 11 Ιουνίου. Βράδυ. Από σχόλια φίλων στα social media και από διάφορα άρθρα συνειδητοποιώ πως κάτι τρέχει με την ΕΡΤ. Η δήλωση του πρώην πανελίστα και νυν κυβερνητικού εκπροσώπου μόνο αηδία και ντροπή μπορεί να μου προκαλέσει. "[...] Η Ελληνική Ραδιοφωνία Τηλεόραση, η ΕΡΤ, είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση μοναδικής αδιαφάνειας και απίστευτης σπατάλης. Κι αυτό τελειώνει σήμερα. Την ΕΡΤ την πληρώνει ο ελληνικός λαός με το χαράτσι στους λογαριασμούς ηλεκτρικού [...], έχει τριπλάσιο ως επταπλάσιο κόστος από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς [...]. Η "αμαρτωλή", σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, ΕΡΤ κλείνει και μια ακόμη μαύρη σελίδα, μια από τις πολλές των τελευταίων ετών, έρχεται να προστεθεί στην ελληνική ιστορία. 

επιστροφή

Η επιστροφή

...γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Έχεις αναρωτηθεί ποτέ πόσες μέρες, ώρες, στιγμές χρειάζονται για να αλλάξουν τα πάντα; Για να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, για να γίνεις ξαφνικά ευτυχισμένος ή αντίθετα, δυστυχισμένος; Θα σου πω εγώ. Μια στιγμή, μέχρι κάτι να χαθεί. Όλοι και όλα φεύγουν. Τίποτα δεν μένει για πάντα. Ακόμα κι αν δεν φταις για αυτή την εξαφάνιση σίγουρα κάποια στιγμή θα χρεωθεί στο λογαριασμό σου. Πέρασε καιρός από τη τελευταία φορά που τα λέγαμε. Στο διάστημα αυτό, είδα ανθρώπους να φεύγουν, είδα εμένα να φεύγω, είδα ένα κομμάτι της Ελλάδας να φεύγει.

η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης [κεφάλαιο 1]

  Περί Δημοκρατίας

...γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

[εισαγωγικά εδώ: η μεταδημοκρατία στην Ελλάδα της κρίσης]

   Δημοκρατία: "πολιτικό σύστημα του οποίου η λειτουργία βασίζεται στη βούληση της πλειοψηφίας του λαού" διαβάζουμε στο Λεξικό της Φιλοσοφίας του Θεοδόση Πελεγρίνη (2009:170). Ένας όρος που αποτελεί ίσως το συνηθέστερο κομβικό σημείο πολιτικών λόγων, ένα μετέωρο σημαίνον με βάση τη Θεωρία του Λόγου των Laclau και Mouffe, ένα σημαίνον δηλαδή που διεκδικούν πολλοί αντίθετοι λόγοι να επενδύσουν με διαφορετικό νόημα. Πράγματι, σήμερα είναι όλοι Δημοκράτες. Συντηρητικοί, φιλελεύθεροι, σοσιαλιστές, κομμουνιστές, αναρχικοί, φασίστες και νεοναζί επικαλούνται τη δημοκρατία και τις αρετές της (Heywood,2006:105), επιβεβαιώνοντας τη μεγάλη αμφισημία που σημαδεύει αυτήν τη γεμάτη συναισθηματική φόρτιση έννοια. 

όταν οι εικόνες μιλούν από μόνες τους [part 1]

το κλείσιμο της ΕΡΤ

photoαφιέρωμα 

όταν οι εικόνες μιλούν από μόνες τους [part 2]

success story είπατε?

Θέλω να σε βοηθήσω να πάψεις να είσαι υπάνθρωπος και να γίνεις «ο εαυτός σου». «Ο εαυτός σου», λέω. Όχι η εφημερίδα που διαβάζεις, μήτε η άποψη του μοχθηρού σου γείτονα, αλλά «ο εαυτός σου».

ΙΟΥΝΙΟΣ 2013
ΤΕΥΧΟΣ 0

> πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά;

>  κόκκινο φανάρι

>  ο προλετάριος και η apple

>  σφραγισμένα χείλη

>  η αθώωση της (άκρας) Δεξιάς

>  η πραγματική χρυσή αυγή

>  αντί-καταπληκτικά

>  η ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει ?

>  "-Δάσκαλε, δείξε μου το δρόμο" - "Είναι στα πόδια σου"

>  απουσία

>  ηγέτες δίχως όραμα

>  γιατί δεν πρέπει να φοβάσαι

πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά;

του Πάνου Παναγιώτου...

 Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος, απόλυτα ελεύθερος και γι αυτό είναι και απόλυτα υπεύθυνος, δήλωνε ο Γάλλος φιλόσοφος, σημαντικός εκπρόσωπος του υπαρξισμού, Ζαν Πωλ Σαρτρ. Πράγματι, σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να θεωρούν εαυτούς ως ελεύθερους και αυτόνομους. Αυτή δεν είναι άλλωστε η κληρονομιά που μας άφησε η νεωτερικότητα για το άτομο, ως ένα αυτόνομο και ελεύθερο ον; Η απάντηση σε τούτη την πεποίθηση μπορεί να έρθει με εύστοχο τρόπο με τα λόγια του Ζακ Λακάν: “Είναι αυτόνομο! Ωραίο αστείο”.

Κόκκινο φανάρι...

…γράφει η Μαρία Θεοδωράκη

Δεν ξέρω που πάει το μυαλό σας πάντως σίγουρα το κείμενο δεν θα πραγματευτεί τους οίκους ανοχής και ό,τι αυτοί συμπεριλαμβάνουν. Μπορεί στη πορεία να βρείτε ορισμένα κοινά σημεία ανάμεσα σε αυτούς και την κατάσταση που θα περιγράψω. Ωστόσο, δεν είναι τίποτα άλλο από το κόκκινο φανάρι που βλέποντας το, επιβάλλεται να σταματήσουμε. Αυτός ο κανόνας που μας καθυστερεί για οτιδήποτε θα μπορούσαμε να χάσουμε αυτά τα δευτερόλεπτα αλλά ταυτόχρονα μπορεί να σώσει τη ζωή μας. Αυτό το φανάρι που κρατάμε όλοι βαθιά μέσα μας και μας σταματάει πριν φάμε τα μούτρα μας ή μας αφήνει στάσιμους σε μια καλά βολεμένη κατάσταση.

Όπως και να έχει, δεν πρόκειται για μια δική μας απόφαση. Είναι μάλλον το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού της προσωπικότητας μας και των συνθηκών που επικρατούν. Άλλωστε αν τα πράγματα ήταν αλλιώς, δεν θα λέγαμε σε τίποτα όχι, θα ζούσαμε χωρίς ανασφάλειες και κόμπλεξ και το μόνο φανάρι που θα γνωρίζαμε θα ήταν το πράσινο, που και που το πορτοκαλί για αυτούς που ενίοτε διστάζουν.

Ο προλετάριος και η Apple ...

γράφει ο Πάνος Παναγιώτου

Πρόσφατα βρέθηκα για τις ανάγκες μιας εργασίας στο τμήμα Φιλολογίας του ΑΠΘ, όπου ανταλλάξαμε απόψεις με αρκετούς φοιτητές, μερικοί εκ των οποίων ανήκαν στην "αριστερή" παράταξη της σχολής, που απο οτι κατάλαβα ήταν μια ένωση αριστερών δυνάμεων. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν όταν ένας φοιτητής προερχόμενος απο αυτήν την παράταξη μου εκμυστηρεύτηκε την λατρεία του για τα προϊόντα της apple, μόλις με είδε να σημειώνω σε ένα iPad. Ήξερε τα πάντα και είχε τα πάντα, απο iPhone μέχρι το καινούριο iPad mini. Ως άλλο θύμα των κοινωνικών προκαταλήψεων, το πρώτο που μου ήρθε στο μυαλό είναι πως δεν γίνεται ένας δηλωμένος κομμουνιστής να υιοθετεί τις συνήθειες των αιωνίων εχθρών, των καπιταλιστών και να πέφτει στη παγίδα των καπιταλιστικών κοινωνιών. Μου φάνηκε διαμετρικά αντίθετο ένας "προλετάριος" να είναι γκατζετάκιας και μάλιστα των προϊόντων της apple και να το δηλώνει, να το επιδεικνύει. Στη συνέχεια κατάλαβα οτι αυτήν την άποψη, σε ένα πρώτο επίπεδο, δεν την είχα μόνο εγώ, αλλά σε αρκετούς φάνηκε περίεργο όλο αυτό και φαντάζομαι πως πολλοί ακόμα θα το έβρισκαν λιγάκι παράδοξο.